สำนักอู๋ซ่าง เฟิ่งเฉาไม่แปลกใจกับการกลับมาของหลินตู้และโฮ่วชาง
เด็กยิ่งโตยิ่งไปไหนมาไหนไม่บอกไม่กล่าว
ไม่รู้ว่าที่มอบหมายให้โฮ่วชางดูแลหลินตู้ตั้งแต่แรกนั้นถูกต้องหรือไม่ รู้สึกได้ว่าสองคนนี้มักจะทำเรื่องใหญ่โดยไม่ส่งเสียง
หลินตู้เห็นเฟิ่งเฉา "ศิษย์พี่ใหญ่! ในสำนักเรายังมีที่ไหนพอจะแบ่งให้ข้าเก็บของบ้าง ขอเป็นภูเขารกร้างก็พอ"
เฟิ่งเฉาได้ยินก็ตะลึงเล็กน้อย แต่ก็ตอบกลับอย่างรวดเร็ว "มีสิ"
ถึงสำนักอู๋ซ่างจะมีคนน้อย แต่พื้นที่กว้างใหญ่!
หลินตู้ต่อหน้าเฟิ่งเฉา ขนย้ายป่าไม้และสระน้ำผืนใหญ่ออกมา
ยิ่งใหญ่กว่าสระสายฟ้าและเหมืองครั้งก่อนเสียอีก สร้างความตื่นตะลึงให้เหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องไม่น้อย
หลินตู้พาเฟิ่งเฉาขึ้นไปบนยอดเขา "ดูสิ! ศิษย์พี่! นี่คืออาณาจักรที่ข้าพิชิตมาให้เจ้า!"
เฟิ่งเฉานิ่งไปครู่หนึ่ง "เจ้าไปขนมาจากที่ไหนกันแน่ ถึงสำนักเราจะขาดแคลนเงิน แต่ก็อย่าไปรุกล้ำดินแดนชนเผ่าปีศาจเขาสิ"
หลินตู้ส่ายหน้า "นี่คือสิ่งที่ข้าหามาด้วยน้ำพักน้ำแรง!"
เฟิ่งเฉาหันมามองใบหน้าด้านข้างของหลินตู้ ในแววตาไร้ซึ่งความผิดปกติใดๆ ชัดเจนว่าไม่ได้พูดโกหก
งั้นก็คงไปหาคนใจง่ายที่ไหนมาอีกแน่ๆ
เฟิ่งเฉาหยิบสมุดออกมา "มาๆ แผนที่และทรัพย์สินของสำนักเจ้าไปอัปเดตเอาเองเถอะ"
หลินตู้นิ่ง "หรือว่าข้าจะ..."
"งานของใครก็ของคนนั้น" เฟิ่งเฉาพยักหน้าแล้วตบไหล่นางด้วยความพอใจ "บ้านนี้ขาดเจ้าไปก็คงไม่ไหว"
หลินตู้ถอนหายใจยาว "หรือพวกเจ้าจะรับคนเพิ่มสักหน่อยก็ดี"