“อาจารย์อาน้อย ที่แท้เจ้ากังหันนั้นคือสิ่งใดกันแน่?” หนีจิ่นเซวียนรอจนหลินตู้เดินมาใกล้ จึงเอ่ยถามขึ้น
เยี่ยนชิงก้าวออกมาก่อนหลินตู้หนึ่งก้าว ชูมือที่พันผ้าพันแผลขึ้นอีกครั้ง “ข้าเคยพบในตำราโบราณ ว่าในยุคบรรพกาล มีผู้บำเพ็ญทุกข์ หนึ่งคน แบกหินโม่หนึ่งก้อน เดินหน้าทุกวัน ภายหลังได้บรรลุเต๋า หินโม่นั้นหลอมรวมเข้ากฎแห่งพลังที่ชื่อว่า "พลิกฟ้า" เพียงแต่สูญหายไปนานหลายยุคหลายสมัย มิคิดเลยว่าวันนี้จะมาปรากฏอยู่ในเขตหวงห้ามของสวรรค์แห่งนี้”
หลินตู้มิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงถามว่า “อย่างไรเล่า บาดแผลที่ขาไม่ได้ปริแตกใช่หรือไม่?”
หนีจิ่นเซวียนผงกหัว “ไม่เป็นไร ข้าแค่ครึ่งวันก็หายสนิท พวกเราผ่านเสาหลายต้นมาแล้ว”
หลินตู้ได้ฟังจึงวางใจ ยกมือขึ้นลูบหัวนาง มองไปยังค่ายกลสืบทอดที่อยู่ไกลออกไป
ตรงนั้นยังคงมีต้นไม้ต้นหนึ่ง เพียงแต่ยอดไม้กลับแผ่ขยายและลอยไหวอย่างประหลาด
หลินตู้ครุ่นคิดอย่างจริงจัง “อสนีบาตแห่งความเป็นความตายและแรงโน้มถ่วง ข้ารู้สึกว่า เวลาและพื้นที่ คงต้องปรากฏขึ้นเช่นกัน ไม่เป็นไร รีบไปก่อนเถิด ต่อให้ยุ่งยากเพียงใด พวกเราหกคน ก็ยังฝ่าทะลวงไปได้”
หกคนใช้ประเพณีอันดีงามของสำนักอู๋ซ่าง เข้าสู่เสาหลักต้นที่ห้า ลมกระโชกโหมพัดเข้ามาปะทะหน้า พัดร่างพวกเขากระเด็นไปไกลหลายจ้าง
“ทายเล่น ๆ สิ คราวนี้จะเป็นสมบัติอะไรกัน?” หลินตู้มีอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
เยี่ยนชิงยกมือขึ้นปักอาวุธเวทกันลมลงกับพื้น ประคองตัวต้านทานอยู่ครู่หนึ่ง “เกี่ยวข้องกับลม ข้าคิดว่าน่าจะเป็น เขาของเฟยเหลียน กระมัง?”
เขาปลุกพลังอาวุธเวท ระบุต้นกำเนิดของลมได้
“เจอแล้ว!” เยี่ยนชิงชูขึ้นด้วยความตื่นเต้น “ข้าว่าหนังสือที่ข้าอ่านมานั้น พอจะเทียบเคียงกับอาจารย์อาน้อยได้แล้ว!”