เมื่อสำนักอู๋ซ่างมาถึงด่านที่สามแล้ว สำนักอื่นเพิ่งจะทำด่านแรกเสร็จ
เพราะความเร็วที่เกินคาดนี้ เจ้ามือที่ตั้งใจจะนำป้ายเดิมพันของสำนักอู๋ซ่างในประเภททีมเยาวชนขึ้นไป ก็เก็บแผ่นป้ายนั้นไว้เงียบ ๆ
น่าขำนัก ปีนี้แม้ผู้บำเพ็ญของสำนักอู๋ซ่างจะมีบำเพ็ญไม่สูงเท่าสำนักอื่น ระยะเวลาฝึกฝนก็ไม่ยาวเท่าเขา แต่ล้วนเป็นอัจฉริยะทั้งนั้น!
ถึงสามด่านหลังซึ่งเป็นส่วนใหญ่จะไม่เสียเปรียบ แต่สองด่านแรกทำคะแนนทิ้งห่างสำนักอื่นไปห้าร้อยถึงหกร้อยแต้ม ครอบงำสำนักอื่น ๆ ได้โดยตรง ต่อให้ภายหลังพวกเขาจะตามมาเท่าทัน ก็ต้องทิ้งห่างให้มากพอ
อัฒจันทร์ที่ควรจะแน่นขนัดกลับมีช่องว่างอยู่หลายจุดอย่างน่าประหลาด แต่ผู้บำเพ็ญโดยรอบกลับดูราวกับไม่รู้ไม่ชี้ ไม่พบว่าที่ข้าง ๆ ว่างเปล่า
ณ ที่ว่างเปล่าแห่งหนึ่ง มีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น
“เจ้าว่า ไอ้หนุ่มทั้งห้าของสำนักอู๋ซ่างนั่น ค้นพบอะไรหรือไม่?”
“คงไม่มั้ง สำนักอู๋ซ่างก็แค่นิสัยแบบโจร ขนาดเครื่องมือเกษตรยังเอาไป คงเห็นว่าแปลกใหม่เลยหยิบติดมือไป?”
“คนทั้งห้าของสำนักอู๋ซ่างนี้ ท่านผู้ทรงเกียรติเห็นเป็นอย่างไร?”
“ข้าเห็นหรือ?” เสียงนั้นเย่อหยิ่งอย่างยิ่ง “ที่เรียกว่าอัจฉริยะไร้เทียมทาน ก็เพียงเท่านี้ เห็นเค้าลางความเสื่อมก่อนวัยแล้ว ไม่ต้องสนใจ แต่นั่น... ผู้สืบทอดคัมภีร์หลู่ปัน น่าสนใจอยู่เล็กน้อย ดูท่าคนของสำนักอู๋ซ่างยังไม่พบ?”
“ควรจะยังไม่พบ”
“ส่วนผู้บำเพ็ญแพทย์กับผู้บำเพ็ญกระบี่นั้น ก็แค่พอประมาณ แล้วก็ผู้บำเพ็ญสายกายนั่น... โชคชะตาของนาง ข้าใช้ตาจื่อคุนมองดู ช่างท้าทายสวรรค์เกินไป ทว่า... ที่เรียกว่าจิตบริสุทธิ์ ก็แค่โง่เขลาจริง ๆ”
เนื้อหาของด่านที่สาม ซับซ้อนกว่าสองด่านแรกมาก ราวกับเมื่อครู่ยังกำลังทำข้อสอบปลายภาคชั้นประถม วินาทีต่อมาปุบปับก็ต้องเจอข้อสอบคัดเลือกบัณฑิตศึกษา