อาจารย์ของหลินตู้ นามเหยียนเหย่ ศิษย์รุ่นที่ 98 แห่งสำนักอู๋ซ่าง เป็นอาจารย์อาของเจ้าสำนักอู๋ซ่างคนปัจจุบัน แต่อายุกลับอ่อนกว่าเจ้าสำนักเสียอีก เล่าลือกันว่าหากเขาชักกระบี่ พลังกระบี่จะทำให้ทั่วทั้งแคว้นกลางถูกแช่แข็งหยุดนิ่ง จ้าวแห่งวิถีกระบี่
ตั้งแต่ต้นจนจบ ปรากฏในเนื้อหาเพียงคำบรรยายเช่นนี้
ทว่าในเนื้อเรื่องไม่ได้ระบุว่า อาจารย์ของหลินตู้ เป็นถึง… พวกชอบโชว์ร่าง
นอกจากเสื้อคลุมตัวนอกที่คาดว่าสวมทับชั่วคราวแล้ว ข้างใต้คงไม่มีผ้าสักชิ้น หลินตู้กวาดตามองลงไปก็เห็นกล้ามเนื้อน่องที่แข็งแรงไร้ไขมันยามนั่งขัดสมาธิ
หลินตู้เบือนหน้าหนี “ท่านอาจารย์ ใส่กางเกงสักตัวเถิดเจ้าค่ะ”
จวีเยวียนหนาวจนตัวสั่น แม้จะเป็นขั้นฮุยหยางสมบูรณ์แล้ว แต่ก็ยังได้รับผลกระทบจากดินแดนประหลาดแห่งลั่วเจ๋ออยู่บ้าง ลมหายใจที่พ่นออกมากลายเป็นไอหมอกสีขาว
“อาจารย์อา ข้านำคนมาแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน?”
เหยียนเหย่ตอบรับหนึ่งคำ ยกมือดีดนิ้วเสียงดัง หลินตู้รู้สึกเพียงหิมะโปรยปรายว่อนลงตรงหน้า เมื่อเกล็ดหิมะใกล้จะปลิดปลิวหมดสิ้น ร่างสีดำเข้มนั้นก็ค่อย ๆ ปรากฏชัด
ผมขาว อาภรณ์ดำ ดวงตาสีเทา รูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้างขายาว เอวคอดหลังกว้าง มองลงมายังร่างเล็กตรงหน้าด้วยแววตาปราศจากความรู้สึกใด ๆ สบมองหลินตู้ไม่ต่างจากรูปปั้นน้ำแข็ง ไร้ซึ่งไออุ่น ทว่าแล้วกลับยื่นมือหนึ่งข้างวางลงบนศีรษะนาง
หลินตู้ส่งเสียงครางเบา รู้สึกเพียงไอเย็นเฉียบวาบพุ่งจากกระหม่อมผ่านอวัยวะภายในและเส้นลมปราณอย่างรวดเร็ว
“อ้อ… ” เหยียนเหย่เอ่ยเรียบ ๆ น้ำเสียงใสกระจ่างราวหยาดน้ำแข็ง “รากวิญญาณน้ำแข็งระดับสวรรค์ เส้นชีพจรหลักเสียหาย ปอดอุดตันเกินครึ่ง ร่างกายอ่อนแอแต่กำเนิด เจ้ามีชีวิตถึงสิบสามปีได้อย่างไร”
ไม่รอให้หลินตู้ตอบ เหยียนเหย่ก็ตอบเสียเอง “เรื่องอื่นก็ช่างเถิด แต่เส้นชีพจรหลักนั้นรักษายากที่สุด อย่างไรก็ตามเจ้าวางใจได้ ในเมื่อเจ้าเป็นศิษย์แห่งโชคชะตาของข้า ข้าจะต้องรักษาเจ้าให้หายขาด พวกสารเลวนั่นได้แต่รอวันผลาญทรัพย์สินคงเลี้ยงเจ้าไม่ไหว ต่อจากนี้เจ้าติดตามข้าก็พอ”