สองเจินเหรินจากสำนักกุยหยวนและนิกายเกื้อโลกสีหน้าไม่สู้ดีนัก หลินตู้มาถึงได้เพียงครู่เดียว ที่นั่งของสำนักอู๋ซ่างก็เปลี่ยนจากจุดที่ต้องพิสูจน์ความบริสุทธิ์ตั้งแต่แรก กลายเป็นผู้ควบคุมสถานการณ์ทั้งหมด
แต่ก็ใช่ที่พวกเขาจะระเบิดอารมณ์ออกมาได้ ใครมีสมองก็ดูออกว่าสองคนนั้นมีปัญหาจริง
ศิษย์สามัญแม้จะรู้สึกอับอายเมื่อถูกตรวจสอบ ใจร้อนไปหน่อยก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่เมื่อครู่ตอนที่สำนักอู๋ซ่างถูกพวกเขาล้อมไว้ คนของสำนักอู๋ซ่างกลับไม่เคยลงมือก่อนเลยสักครั้ง
หลินตู้เห็นเจินเหรินสองสำนักไม่พูดอะไร กระตุกมุมปากเล็กน้อย "ถ้าเช่นนั้น ตั้งแต่นี้รวมถึงผู้อาวุโสตระกูลเจียงที่คิดจะสังหารช่างฝีมือเมื่อครู่ด้วย เก็บไปทั้งหมด"
คนที่ถูกม่อหลินควบคุมไว้ในที่สุดก็เดือดดาลขึ้นมา "เจ้าเอาอะไรมาว่า! พวกเด็กเขียวที่อายุรวมกันยังไม่ถึงเศษชาติของข้า เจ้าสำคัญพอจะมาจับข้าผู้อาวุโสตระกูลเจียงด้วยหรือ!"
ม่อหลินเห็นอีกฝ่ายจะแย่งชิงตัว ใบหน้าเย็นลง "เจ้าเป็นตัวอะไรกัน? เป็นผู้อาวุโสตระกูลเจียงแล้วจะลงมือต่อหน้าพวกเราตามอำเภอใจได้หรือ?"
"ศิษย์สำนักอู๋ซ่างรังแกตระกูลใหญ่ถึงเพียงนี้หรือ!" คนตระกูลเจียงไม่ลดราวาศอก "นี่คือความเท่าเทียมของปวงชนที่ปากของพวกเจ้าพูดถึงหรือ? หลินตู้อายุเท่าไร ถึงขั้นจะขี่หัวพวกเราตระกูลใหญ่ทำตัวเป็นเจ้าเป็นนายได้แล้ว กระไรเลย..."
คนผู้นั้นยังพูดไม่จบ ม่อหลินดีดกระบี่พลองเบา ๆ ประกายไฟฟ้าฉาบผ่านไปในพริบตา กดปากคนผู้นั้นให้เงียบลงได้สำเร็จ ค้างแข็งอยู่กับที่