ห้าคนยกพลออกไปทั้งหมด มุ่งหน้าตรงไปยังอาณาเขตของสำนักลั่วซูเมิน
ด้วยข้อจำกัดของกฎเขตหวงห้าม พวกเขาไม่สามารถบินอยู่บนอากาศได้ โชคดีที่ทั้งห้าคนสูบพลังวิญญาณเต็มกำลัง เรียกใช้วิชาเท้า ความเร็วจึงไม่ช้านัก
สำนักลั่วซูเมินอยู่ไม่ไกลจากอาณาเขตของสำนักอู๋ซ่าง มีภูเขามีน้ำ ป่าไม้รกครึ้ม
ทั้งห้าคนเดินอย่างองอาจ ไม่ปิดบังซ่อนเร้น ปรากฏตัวต่อหน้าสายตาของสามคนจากสำนักลั่วซูเมินเช่นนั้น
หลินตู้กวาดสายตามองครู่หนึ่ง ก้มลงมองการหมุนของเข็มทิศ แล้วรวบรวมสัมผัสญาณวิเศษกลับมา "ค่ายกลหุย"
"ยังไม่ต้องรื้อก่อน ไว้รอให้ภูเขาลูกนี้ตกเป็นของพวกเราก่อน แล้วข้าจะแก้เล็กน้อยก็ใช้ได้แล้ว"
หลินตู้นำคนสี่คนเดินตรงเข้าไปข้างใน แม้แต่ยันต์ซ่อนกายที่หยิบออกมายังไม่ทันติด
เพียงชั่วพริบตา สายลมอ่อนในป่าพัดมากระทบใบหน้าเบา ๆ แม้แต่ชายเสื้อคลุมพลังเวทก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย
"ค่ายกลหุยนี้ ทำไมลมมันรั่วได้ล่ะ..." หลินตู้สัมผัสได้ "กระแสลมนี้มันไม่ถูกต้อง"
"ไม่ถูกหรือ?" หยวนเย่ลองสัมผัสดู "โดยทั่วไปค่ายกลหุยเป็นค่ายกลปิด แต่บางทีภายในอาจมีพลังปราณแห่งฟ้าดินมีชีวิตก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ?"
หลินตู้ส่ายหน้า "เจ้าหรือไม่รู้ว่าตัวอักษรหุยเขียนได้กี่แบบ?"
หยวนเย่มองไปที่เยี่ยนชิงอย่างงุนงง "เจ้าอ่านหนังสือมาก เจ้าตอบสิ"
เยี่ยนชิงครุ่นคิดอย่างงุนงง "สามแบบ?"
หลินตู้ยิ้มกว้าง "สี่แบบ มีเพียงแบบเดียวที่ระบายอากาศได้ แต่ในค่ายกล เหตุใดจึงเรียกว่าค่ายกลหุย ก็เพราะเป็นค่ายกลซ้อนที่พัฒนามาจากค่ายกลสี่เหลี่ยมพื้นฐานที่สุด จึงสามารถป้องกันได้"
"ที่มีกระแสลมต่างหากที่ไม่ถูกต้อง" เยี่ยนชิงเข้าใจ "แต่ท่านอาจารย์อาน้อย แบบที่สี่คือแบบไหน?"
หลินตู้กระพริบตา "สำคัญด้วยหรือ?"
เยี่ยนชิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังถูกความใคร่รู้อันร้ายกาจทรมาน "สำคัญ"