ชิวหลิงลงมือกับข้าวปลาอย่างคล่องแคล่ว รังสรรค์อาหารขึ้นมาเต็มโต๊ะ
เพื่อกระชับความสัมพันธ์ ถึงแม้จะไม่ทานข้าว แต่ก็ยังนั่งร่วมโต๊ะ แต่พอคุยกันไปเรื่อย ๆ กลับกลายเป็นที่ประชุมแก้ข่าวลือไปซะอย่างนั้น
"ได้ยินว่ากระดูกวิญญาณของม่อหลินหายไป?"
"เปล่า ยังอยู่ เพียงแต่ตอนเลาะกระดูกได้รับความเสียหาย ต้องพักรักษาตัวมาตลอด ตอนนี้ทานโอสถที่หลอมจากไม่ติ้งจู๋แล้ว น่าจะซ่อมแซมได้อย่างสมบูรณ์ ตอนนี้กำลังอยู่ระหว่างการเลื่อนขั้น"
ชิวหลิงถอนหายใจด้วยความโล่งใจ มู่เฉินถามต่อ "ข้างนอกลือกันว่าศิษย์น้องเล็กลงแข่งขันที่แคว้นกลางแล้วผมขาว ตาก็ไม่ดี เพราะพลังต้นกำเนิดเสียหาย ถึงห้าธัญพืชเสื่อมโทรม ใกล้ตายแล้ว จริงหรือ?"
"ก็ไม่จริงขนาดนั้น" หลินตู้ตักข้าวเข้าปาก "ผมขาวเป็นแค่ชั่วคราว ตาเป็นโรคกลัวแสงกับสายตาเอียง ยังไงฉันก็คงยังไม่ตายในเร็ว ๆ นี้หรอก"
"แต่ทว่า..." นางคว้าไข่ดาวน้ำตาลชิ้นสุดท้ายได้อย่างรวดเร็ว "ฉันยินดีมากที่พวกเขาป่าวประกาศแบบนั้น"
หยวนเย่เสียดายที่ต้องเก็บตะเกียบกลับ "อืม!"
"แล้วปราณมังกรของหยวนเย่ล่ะ?" ชิวหลิงลองถามเชิง
"โอ้ จริง ๆ แล้วฉันหมดไปแล้ว อันนั้นเรื่องจริง" สายตาของเขาบริสุทธิ์ผุดผ่อง แล้วก็คว้าขาน่องชิ้นสุดท้ายได้ "ยังมีข้าวอีกไหม?"
ชิวหลิงตะลึงไปครู่หนึ่ง "เหมือนจะยังมีอยู่นิดหน่อย"
นางหุงข้าวไว้หม้อใหญ่ตามที่เหอกุยสั่ง แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะยังน้อยไป
หยวนเย่ลุกขึ้นยืน "งั้นก็ดี ฝีมืออาจารย์อาน้อยทำอาหารอร่อยเกินไป อดใจไม่ไหวต้องกินข้าวเพิ่มหน่อย"