คณะสำนักอู๋ซ่างทั้งหกคนตั้งใจจะเดินทางอย่างช้า ๆ ไปเรื่อย ๆ พร้อมกับท่องเที่ยวชมโลกไปด้วย
ยามนี้ในหกคนนั้น หนึ่งขั้นฮุยหยาง ห้าขั้นเถิงอวิ๋น ชุดนี้วางไว้ที่ไหนก็ไม่อาจมองข้ามได้
จากเหนือลงใต้ พอถึงเมืองก็แวะพัก ตลอดทางก็ไม่มีอุปสรรคใด ๆ ถึงกับสงบสุขยิ่งกว่าเมืองต้าโจวในแดนมนุษย์เสียอีก
"ว่าแต่ เยี่ยนชิง เจ้าจะแวะกลับบ้านสักหน่อยไหม? ข้างหน้าคือเมืองซื่อฟางแล้ว"
หลินตู้มองประตูเมืองอันใหญ่โต แล้วเอ่ยถามขึ้น
เยี่ยนชิงได้ยินแล้วสายตาดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย "ก็... ไม่จำเป็นเท่าไรนัก"
นับตั้งแต่เข้าสำนักมา ความสัมพันธ์กับญาติสายเลือดก็ยิ่งจางหาย หนีจิ่นเซวียนนั้นพ่อแม่ส่งลูกสาวสุดที่รักเข้าสำนักแล้วก็ออกเดินทางท่องเที่ยวไปไหนต่อไหน หนีจิ่นเซวียนอยากตามหาก็หาไม่พบ มีแต่ส่งจดหมายและของฝากท้องถิ่นมาบ้างเป็นครั้งคราว ล้วนแปลกประหลาดพิลึก แต่มีจุดเด่นร่วมกันคือระยิบระยับ เป็นของที่เด็ก ๆ ชื่นชอบ
หลินตู้มองเยี่ยนชิงอีกครั้ง เขาเป็นคนตระกูลใหญ่ ดูจากการกระทำและฟังจากคำพูด สภาพแวดล้อมในการใช้ชีวิตน่าจะดี ไม่ได้ขาดตกบกพร่องอะไร แล้วทำไมถึงกลัวการกลับบ้านนัก
"ไม่อยากกลับก็ไม่ต้องกลับ เจ้าคุ้นเคยกับเมืองซื่อฟางดี เราไปกินให้ทั่วเมืองกันเถอะ"
หลินตู้ปัดเรื่องนั้นทิ้งอย่างเบามือ ยื่นเงินเตรียมจะเข้าประตูเมือง ในวินาทีถัดมา หัวหน้าหน่วยรักษาการณ์ประจำประตูเมืองก็ร้องเรียกขึ้น "นี่ ๆ ลูกชายของท่านอาจารย์สอนหนังสือหยานนี่นา กลับมาเมื่อไหร่? เอ๊ะ ไม่ต้องจ่ายเงิน ๆ"
หลินตู้มองเยี่ยนชิงด้วยสายตาคลางแคลง
เยี่ยนชิงยิ้มอย่างเป็นทางการขึ้นมาแล้ว "ลุงเจียง"
คนทั้งห้าจากสำนักอู๋ซ่างพากันมองเยี่ยนชิงพร้อมกัน ความหมายในสายตาชัดเจนยิ่งนัก
"ลุงเจียง นี่คือพี่น้องร่วมสำนักของข้าจากสำนักอู๋ซ่าง"