การตัดมังกรแดงนี้ เร็วเกินไปก็ไม่ได้ ช้าเกินไปก็ไม่ได้ จำต้องอาศัยจังหวะอันเหมาะสม ในเรื่องการบำเพ็ญเช่นนี้ ปกติแล้วมารดาจะเป็นผู้สอนสั่งเอง
แต่ตอนที่หลินตู้เข้าสำนักนั้นอายุยังน้อย ปัจจุบันเพิ่งอายุสิบสี่ปี อีกทั้งอาจารย์ของนางก็เป็นคนที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย ตอนกลางวันเจียงเหลียงจับชีพจรให้หลินตู้แล้ว กลับมาจึงละเอียดสั่งสอนศิษย์ของตน
อันที่จริงเซี่ยเทียนอู๋ไม่ได้ถือว่าหลินตู้เป็นอาจารย์อาน้อยจริงจังนัก ในสายตาของนาง หลินตู้ก็เป็นเพียงเด็กที่เพิ่งเข้าสำนักได้ไม่นาน ยังไม่ทันโต คำสอนเรื่องวิชาหญิงล้วนให้นางนั้น เป็นความรับผิดชอบที่ธรรมดายิ่งนัก
ไม่มีใครเหมาะจะสอนวิชาหญิงล้วนได้ดีไปกว่าผู้บำเพ็ญแพทย์อีกแล้ว
เซี่ยเทียนอู๋ปิดประตูแล้วหันมามองหลินตู้ พบว่านางหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาอ่านเองแล้ว "เหตุใดวิชาบำเพ็ญกายในที่ข้าอ่านก่อนหน้านี้ จึงไม่กล่าวถึงเรื่องนี้เลย"
วันนี้เด็กน้อยไม่ได้สวมตาข่ายคลุมผม ตอนที่อ่านหนังสืออยู่เส้นผมที่หลุดร่วงก็ร่วงมาปรกหน้า ใต้แสงตะเกียงอันเจิดจ้า ใบหน้าที่ซีดเซียวแต่ก่อนนั้น กลับมีสีอันอบอุ่นและสุขภาพดีเพิ่มขึ้นมา
นางดูหนังสืออย่างตั้งใจ เซี่ยเทียนอู๋รอจนนางพลิกหน้ากระดาษจึงเอ่ยขึ้น "คงเป็นเพราะท่านอาจารย์บรรพชนไม่รู้เรื่องนี้เลยกระมัง"
หลินตู้เลิกคิ้ว "...สมเหตุสมผล สมเหตุสมผลมาก"
เหยียนเหย่คนนั้น เลี้ยงนางไม่ให้ตายก็ถือว่าดีแล้ว
หลินตู้อ่านเคล็ดวิชาหญิงล้วนจบ ก็เงยหน้ามองเซี่ยเทียนอู๋ "ต้อง...ท่องจำด้วยหรือ?"
เซี่ยเทียนอู๋หัวเราะ "จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ครั้งแรกข้าจะสอนเอง ถ้าจำไม่ได้ ข้าจะเตือนเจ้าเอง"