หลินตู้เอ่ยถามออกไปทั้งที่ตนเองก็รู้คำตอบดี เพราะนางถือบทละครอยู่ในมือ ย่อมรู้อยู่แก่ใจ
ส่วนเซี่ยเทียนอู๋นั้นเป็นคนไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลกภายนอก ทุ่มเทให้กับการศึกษาเรื่องยาเพียงอย่างเดียว หากไม่ใช่เพราะเด็ก ๆ กลุ่มนี้มารวมตัวกันพูดคุยกัน นางก็คงไม่ฟังเข้าไปด้วย
หลินตู้ต้องการให้เซี่ยเทียนอู๋จำไว้ก่อนว่า อูซีผู้นี้มีจันทร์ขาวสว่างอยู่ในใจอยู่คนหนึ่ง เผื่อวันหน้าคนสารเลวนั่นจะแสร้งทำเป็นหมาป่าน้อยไร้เดียงสามาหลอกนาง
เยี่ยนชิงมีพื้นเพมาจากตระกูลบำเพ็ญแห่งเมืองซื่อฟาง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสำนักกุยหยวนนัก ได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า "เรื่องนี้ข้าพอได้ยินมาบ้าง ดูเหมือนจะเป็นสาขาย่อยของตระกูลบำเพ็ญในท้องถิ่น ชื่อว่าชุยอวี๋จวิน เพราะถูกฝ่ายสายตรงกดขี่ แย่งชิงทรัพยากรในตระกูลจนมีน้อย จึงจากบ้านเข้าร่วมสำนักกุยหยวน ในการประลองใหญ่ของศิษย์นอกคว้าอันดับหนึ่งมาครอง สร้างชื่อเสียงได้ในคราวเดียว จึงได้เข้าสู่ศิษย์ใน"
หลินตู้ได้ยินแววชื่นชมและยกย่องในน้ำเสียงของเยี่ยนชิงแล้ว รู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย
จันทร์ขาวสว่างคนนี้ ได้บทนางพญาหงส์ฟ้าเป็นนางเอกของเรื่องเลยนี่นา!
"แต่... ข้ากลับไม่คิดว่า นางผู้นี้จะยอมขวางสายฟ้าฝ่าอัสนีบาตให้อูซีได้ลงคอ" เยี่ยนชิงยกถ้วยชาขึ้น จิบแล้วส่ายหน้า "แก่นทองแตกสลาย เกรงว่าร่างกายก็คงบอบช้ำไปไม่น้อย ทรัพยากรการบำเพ็ญของสำนักใหญ่มักต้องรวมไว้ให้ผู้ที่มีความหวังเสมอ เกรงว่าคนผู้นี้คงจะหมดอนาคตแล้ว"
หลินตู้ส่ายหน้าตาม "สมองรักนี่ทำร้ายคนไม่เบาจริง ๆ"
หยวนเย่เกาหัว "อาจารย์อาน้อย สมองรักคืออะไรหรือ?"
"ก็คือ... พอมีความรักแล้วก็ทุ่มเทจิตใจทั้งหมดให้กับคนรัก ใช้พลังทั้งหมดเพื่อรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้ มองข้ามข้อบกพร่องและการกระทำที่ทำร้ายจิตใจของอีกฝ่ายอย่างมืดบอด ไม่มีขอบเขต ไม่มีหลักการ ละเลยและทิ้งความเป็นตัวเองไปโดยสิ้นเชิง ถึงขั้นไม่คิดชีวิตทุ่มเททุกอย่างเพื่อคนรัก"
ม่อหลินเสริม "ถึงขั้นยอมเสียแก่นทอง"
หลินตู้ปรบมือ "ดีมาก สมกับเป็นเจ้า"
มุกแก่นทองนี่ทั้งชาตินี้คงไม่เลิกพูดกันแล้ว