"พวกเราบินขึ้นไปแบบนี้ จะไม่หัวกระแทกตายกันหรือ?" เยว่หานเอ่ยคำถามสุดสะเทือนวิญญาณ
หลินตู้หัวเราะ "ลองดูสิ ต่อให้อยากไปโอบจันทร์บนสรวงสวรรค์ชั้นเก้า ก็ต้องบินขึ้นไปก่อน"
เยว่หานครุ่นคิด "มีเหตุผล!"
ท่ามกลางสายตาที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจของเหล่าผู้คน เขากระโจนขึ้น พุ่งตรงสู่ท้องนภา ปัง! ชนเข้าอย่างจังจนแตกกลับเป็นร่างเดิม แล้วก็ร่วงหล่นลงมา
หลินตู้: ...
"ข้าไม่ได้บอกมันหรือว่าให้ใช้สัมผัสญาณวิเศษ?"
เยี่ยนชิง: ...
เขานิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง "ตอนที่ปรึกษากันก่อนหน้านี้พูดถึงอย่างละเอียดแล้ว แต่ท่านอาจารย์อาน้อยอธิบายละเอียดเกินไป ฟังตอนหน้าไว้ ลืมตอนหลังหมด"
หวงเซวียนฉวยจังหวะรับตัวน้อยผู้อาวุโสเอาไว้ "ท่านประมุขน้อย ไม่เป็นไรกระมัง"
เยว่หานกลั้นน้ำตาเอ่อคลอ "ปวดหัวเหลือเกิน... ทำไมถึงไม่ผ่านกันเล่า"
หลินตู้ถอนหายใจ "เจ้าประมุขน้อย เจ้าปล่อยสัมผัสญาณวิเศษ"
"โอ้..." เยว่หานจึงนึกขึ้นได้ว่าตนเองลืมอะไรไป
พุ่งไวกินไป เลยลืมปล่อยสัมผัสญาณวิเศษออกมา
หลินตู้แอบเคลือบแคลงใจอย่างลึกซึ้งว่าหากเข้าเขตต้องห้ามนี้ไป จะต้องกลฉายเป็นพี่เลี้ยงเด็กหรือไม่หนอ เบื้องหน้าคือกลุ่มเด็กน้อยที่จูงก็ไม่ไป ฟังก็ไม่เข้าใจ
นางไตร่ตรองอย่างจริงจังกับตัวเอง ผลึกวิญญาณหกร้อยเม็ดนี้นางต้องรีบขวนขวายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ
นิ้วของหลินตู้ขยับนิดหน่อย แต่กลับพบว่าเยว่หานได้ตั้งหลักใหม่แล้ว ถูกเยี่ยนชิงกับหยวนเย่พาบินขึ้นไปอีกครั้ง
ครั้งนี้ หลายคนจมหายเข้าไปในทะเลจันทร์กลางเวหาพร้อมกัน ผสานรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเงาสะท้อนนั้นอย่างสมบูรณ์
หลินตู้กลับเป็นคนสุดท้ายที่จมหายไปกลางทะเลจันทราบนฟากฟ้า
สัมผัสญาณวิเศษปะทะกับกำแพงเขตแดน ไม่นานก็ถูกแรงดูดมหาศาลฉุดเข้าสู่ทะเลจันทรา
พอเท้าแตะพื้นอีกครั้ง เสียงจอแจของโลกมนุษย์ก็แว่วเข้าหู เสียงพูดคุยและเสียงรถม้าหลั่งไหลเข้าสู่แก้วหู กลายเป็นโลกียวิสัยอีกใบหนึ่งไปแล้ว