ยวี่ชิงกงในครั้งนี้ภายในภายนอกล้วนเป็นทหารสวรรค์และเซียนขุนนาง แต่กลับมีสีหน้าที่แตกต่างกันไป
จ้าวดาวอัคคีร่างสูงใหญ่เดินเคียงข้างองค์หญิงหลิงเวย ควรจะเป็นการควบคุมตัว แต่เพราะผู้เกี่ยวข้องให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ทำให้ขุนนางผอมบางผู้นั้นดูสบายใจเป็นพิเศษ สงบมั่นคงราวกับเป็นผู้ที่นำทหารมายังที่นี่เอง
ชายเสื้อสีครามพาดผ่านบันไดหยกแห่งโถงทองคำ ท่ามกลางหมอกควันที่พวยพุ่ง ใบหน้าที่ทำให้สวรรค์คุ้นเคยมาสามปีนั้นยังคงเป็นสีหน้าเช่นเดิมทุกวัน ยิ้มบางๆ ดวงตาจริงจัง พัดเหล็กจมในมือกดบนประอคเอวสีเทาเงิน ชั่วไม่รู้ว่าลวดลายบนนั้นหรือพัดที่เปล่งประกายเย็นเยียบ
บางครั้งหยกแจ่มฟ้าหยกที่โดดเด่นของเขาหยกเทวรถชนกับพัดเหล็ก ส่งเสียงดังย้ำยับสูงกว่าดังซึงเสียงเกราะของทหารฟ้าที่ทึกทึกอย่างหน่วง ปราศจากครืนเสียงใดๆ แต่อย่างกลับประจักษ์ชัดถึงความใสสะอาด
เซียนขุนนางเช่นนี้ หากมิมองเห็นสายโซ่ผนึกเซียนใต้แขนกว้างของนาง คงไม่มีใครคิดว่านางกระทำความผิดใหญ่โตอะไร
หลินตู้เดินเข้าสู่ยวี่ชิงกงตลอดทาง ทำความเคารพ ยืนอยู่กลางโถงรอการพิจารณา
จอมมารสวรรค์พบท่าทางสงบนิ่งเช่นนี้ของนาง ก็รู้ว่าวันนี้คงต้องปวดหัวแน่
พูดอย่างตรงไปตรงมา ผู้ฉลาดอย่างหลินตู้ถึงแม้ต้องฆ่าใครสักคน ไม่ใช่สิ่งที่ทำอย่างหยาบคายเช่นนี้
เสียดายที่เยาว์วัยและวู่วาม ถูกทำให้โกรธ จึงลงสุดหัวพุ่งเข้าสู่กับดักนั้น
"หลิงเวย เธอรู้ความผิดไหม?" จอมมารสวรรค์กล่าวจบ ก็ไอเบาๆ
หากหลินตู้ยอมรับ ก็สามารถปกป้องนางได้ในข้อหาทำโดยไม่ได้ตั้งใจ
หากไม่ยอม ก็มีปัญหามาก่อนหน้านี้
กลางบรรยากาศแห่งสายตาเผชิญหน้ากันทั่วจอง หลินตู้ถือพัด แล้วคำสัป "ข้ามีความผิด"
จอมมารสวรรค์เห็นหลินตู้จับประเด็นที่ตนบอก นใจก็ผ่อนคลายลง
แต่กลับผ่อนก่อนเวลา
"ความผิดประการแรกของข้า คือไม่เปิดเผยหลักการและกฎที่ประดุจความผิดในพัดฝูเซิงก่อนตัด และไม่ได้อธิบายว่า มิใช่ข้าที่เลือกสมบัติวิญญาณแต่เดิม แต่สมบัติวิญญาณแต่เดิมเลือกข้า ข้าเป็นผู้ปฏิบัติไม่ใช่ผู้ตัดสิน สิ่งที่ลงความผิดผลจริงคือการของโลก ห้วงพลังต้นกำเนิดที่แท้จริงของโลกสวรรค์ชั้นสามสิบหก"