หลิงเวยเต้าจวินดูเหมือนจะเพียงชูโรงอยู่ในเทวารัฏฐ์ได้ไม่นาน ก็กลับเงียบหายไปอีกครั้ง ซานหยวนจิ่วฝู่ยังคงเย็นเหงาร้างผู้คน
แต่ภายในกลับไม่ได้เย็นเหงาแม้แต่น้อย
ได้ยินเสียงแกะเมล็ดแตงในนั้น ไคหยางทนไม่ไหวอีกต่อไป "ไม่ใช่พวกเจ้ามีพอหรือไม่!!! ไม่เห็นหรือว่าผู้อื่นกำลังทำความสะอาดอยู่!"
หยวนเย่และหนีจิ่นเซวียนเบิกตากว้างพร้อมกัน วางเมล็ดแตงในมือลง กระโดดด้วยความตกใจไปอยู่ข้างหลังหลินตู้ "เต้าจวิน!!! เขาตะคอกพวกเรา!"
ไคหยาง: ...
เขาวางอุปกรณ์ทำความสะอาดลง "ข้าจะบอกพวกเจ้าให้พอได้แล้ว! ทำท่าทางถูกข่มเหงแบบนั้นให้ใครดูกัน!"
หลินตู้เคี้ยวท้อเซียนอย่างสบายอารมณ์ เสียงกรุบกรอบ "ให้ข้าดูไงล่ะ"
ไคหยางหันหนีอย่างแรง ทนคนพวกนี้แม้แต่นิดเดียวไม่ได้
อีกไม่กี่วันก็ครบสามปีแล้ว เขาจะทน!!!
"ถ้าทำความสะอาดไม่สะอาดล่ะก็ ต้องเพิ่มอีกสามปีนะ" หลินตู้เน้นเสียงเตือน
ไคหยางทนไม่ไหวอีกต่อไป ผุดกายขึ้น "อย่าว่าข้าพูดเลย เจ้ามัน..."
สายตาของเขาตกลงบนพู่กันที่หลินตู้ยกขึ้น เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก้มหน้าลง เขายังทนได้
สามปีแล้วก็อีกสามปี ฝ่ายทหารแห่จีคงไม่ยอมรับเขาว่าเป็นดาวบริวารอีกแล้ว
หยวนเย่หัวเราะคิกคักหยิบของเล่นไม้ชิ้นใหม่ที่เพิ่งคิดค้นออกมา "มาๆๆ พวกเรามาหาอะไรสนุกๆ กันเถอะ"
ปัง!!! เสียงระเบิดดังขึ้น กลิ่นสมุนไพรกระจายไปทั่วซานหยวนจิ่วฝู่ ตามมาด้วยเศษเถ้าธุลีจำนวนมาก
ไคหยางวางไม้กวาดลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "หลิงเวยเต้าจวิน คนที่เจ้ารับเข้ามาเหล่านี้ รับหน้าที่หนึ่งรื้อบ้าน รับหน้าที่หนึ่งสร้างบ้านงั้นหรือ?"
ในซานหยวนจิ่วฝู่นี้ไม่มีใครปกติเลยสักคนหรือไง?
เซี่ยเทียนอู๋เดินออกมา ชุดขาวจันทราเปื้อนเขม่าดำไม่สม่ำเสมอ "โอสถนี้หลังจากเพิ่มอสนีเสวียนและตราบทอักขระที่อาจารย์อาน้อยสอดไว้เข้าไปแล้วเกิดขัดกัน ข้าจะปรับปรุงอีกรอบ"
หลินตู้หันกลับไป กล่าวปลอบใจ "ไม่เป็นไร ตำรับยาใหม่ทุกตำรับต้องผ่านการลองผิดลองถูก"
เซี่ยเทียนอู๋ยิ้ม "ข้ารู้ ข้าเตรียมตำรับถัดไปไว้แล้ว!"
ไคหยางสิ้นหวังเต็มที เขายอมโดนสายฟ้าฟาดดีกว่า! ไม่อยากทำงานในซานหยวนจิ่วฝู่แล้ว!