เรือวิญญาณหยุดนิ่ง เหล่าวัยรุ่นทั้งสี่ในห้องโดยสารก็พากันนั่งตัวตรง คนที่กลิ้งตกพื้นก็คลานกลับไปนั่งที่เดิม เพียงแต่ใจคอไม่ค่อยสงบ อยากไปริมหน้าต่างดูสถานการณ์ข้างนอก แต่อีกสามคนไม่ขยับ เขาก็เลยไม่กล้าขยับ
หลินตู้เก็บแผนที่ที่เติมแต่งเสร็จแล้ว ลูบพัดฝูเซิงในมือเบา ๆ
เยี่ยนชิงปลดมีดใหญ่ที่แบกอยู่บนหลัง หยิบหนังสัตว์เล็ก ๆ ขึ้นมาเช็ดคมมีดกว้างอย่างเนิบนาบ
หนีจิ่นเซวียนจับจ้องที่ตัวหลินตู้ มือข้างหนึ่งลูบไล้แส้ยาวที่เอวอย่างไร้จุดหมาย
ในห้องโดยสารมีข้อห้าม เสียงนอกประตูลอยเข้ามาเบาบาง ฟังไม่ชัด
ผ่านไปไม่นาน หยวนเย่ทนไม่ไหวเป็นคนแรก "อาจารย์อาน้อย ไม่สงสัยบ้างหรือ"
หลินตู้ไม่พูด ยุทธ์ขั้นฉินซินมีขอบเขตสัมผัสญาณไม่กว้างนัก ไปไม่ถึงนอกห้องโดยสารอันใหญ่โต
"พวกเราไปกันเถอะ ไปดูกัน" หยวนเย่ลุกขึ้น "ถึงไม่ช่วยอะไรก็มองดูหน่อยเถอะ น่าตื่นเต้นจะตาย"
"ถ้าข้างนอกเป็นโจรกระจอก พวกเราก็ไม่ต้องออกไป ศิษย์พี่จัดการคนเดียวได้ ถ้าข้างนอกเป็นศัตรูร้ายกาจ พวกเรายิ่งไม่ต้องออกไป ศิษย์พี่จัดการไม่ได้ พวกเราก็ยิ่งจัดการไม่ได้"
หลินตู้เอ่ยปาก "สิ่งที่พวกเราทำได้คืออย่าสร้างปัญหาซ้ำเติม"
นางหมุนพัดอย่างเกียจคร้าน "ยามจำเป็น สิ่งที่ดีที่สุดคือเอาตัวรอดเองให้ได้"
"เรือที่เราใช้มีสัญลักษณ์สำนัก อย่าว่าแต่ในแคว้นกลาง แม้ทั้งต้งหมิงเจี้ย ก็หาผู้กล้าบังอาจมายุ่งกับสำนักอู๋ซ่างได้ไม่มาก"
เยี่ยนชิงดีดสันมีดยาว นิ้วเจ็บนิด ๆ จึงซุกนิ้วกลางกลับเข้าไปในอุ้งมือเงียบ ๆ ยังคงสีหน้าหนักแน่นเช่นเดิม
สำนักอู๋ซ่าง ในแคว้นกลางหมายถึงความแข็งแกร่ง
ไม่ว่าจะเป็นเจียงเหลียงที่แทบไม่ออกประตู หรือจวีเยวียนนอกห้องโดยสาร ก็ล้วนมีชื่ออยู่บนป้ายฉงเซียว
เสียงสั่นสะเทือนดังขึ้นอีกครั้ง ทั้งสี่คนพากันมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็เห็นตะขอเกี่ยวกระแทกใส่ค่ายกลป้องกัน เกิดประกายไฟสนั่น