หลินตู้มิได้ปฏิเสธ "ข้ารู้ว่าท่านอาจารย์ต้องรู้บางสิ่ง ข้าเพียงอยากรู้ว่าท่านอาจารย์รู้เรื่องเหล่านั้นได้อย่างไร และทำนายให้เจ้านายโต๊ะแห่งฟู่ซื่อฟางได้อย่างไร"
เวยจื่อวางมือทอดนิ่งอย่างเกียจคร้าน ทว่าไม่สบสายตากับหลินตู้ "ข้าเป็นพระสงฆ์ จะทำนายได้ก็มิใช่เรื่องใหญ่โตอะไร"
หลินตู้ร้อง "อ้อ" ยาวเหยียด "ไม่แปลกใจที่ท่านอาจารย์พบข้าครั้งแรกก็อยากรับข้าเป็นศิษย์ ที่แท้ท่านมองว่าข้าคือผู้กอบกู้สถานการณ์ในอนาคต อยากลงมือก่อนใครหรือ?"
"อย่ามาลองเชิงข้า ข้าจะไม่ยอมรับหรือปฏิเสธ" เวยจื่อก้าวเท้าเตรียมจะจากไป
แต่คำพูดของหลินตู้ทำให้เขาหยุดชะงัก "ที่จริงข้าอยากรู้มากกว่าว่า คัมภีร์พระแม่กงุณีเป็นตำราลับของนิกายลับ เหตุใดกระดูกสันหลังของพระมารดาถึงล่วงหล่นอยู่ข้างนอก แล้วท่านอาจารย์รู้ได้อย่างไรว่ากระดูกสันหลังนั้นอยู่ที่นี่"
"เท่าที่ข้ารู้ วิชาในคัมภีร์พระแม่กงุณี มีไว้คุ้มครองชาติปัดเป่าภัย และขจัดพิษแห่งความโลภ โกรธ หลง"
หลินตู้พูดไม่เร็ว ไม่ช้า ราวกับท่องจำ ทว่าในทุกถ้อยคำแฝงไว้ซึ่งการหยั่งเชิงที่เย็นชาและตรงไปตรงมา นางถาม "พระสงฆ์แห่งนิกายลับ ถูกเลี้ยงดูมาในนิกายลับตั้งแต่เด็ก วิชาที่ฝึกคงเป็นคัมภีร์พระแม่กงุณีสินะ?"
เวยจื่อหยุดนิ่ง ค่อยๆ หันกาย มองเข้าไปในดวงตาของหลินตู้
นางดูจะไม่ชอบรูปลักษณ์ผมขาวตาเทาของเขาเสียเท่าไร ในยามปกติมักแปลงโฉมเป็นผมดำธรรมดาด้วยพลังวิญญาณ ทว่ายามนี้ดวงตาดำขลับลุ่มลึก ยืนอยู่ท่ามกลางถ้ำหินบนเกาะร้างอันเวิ้งว้าง ราวกับหมาป่าป่าแอบแฝงในเงามืด ดูเผินๆ ราวกับไม่ใส่ใจสิ่งใด แต่ในชั่วพริบตาก็สามารถฉีกคอเหยื่อได้
หลินตู้นางนี้ ท่ามกลางเศษเสี้ยวข้อมูลอันน้อยนิด มักจะคาดเดาความจริงที่ใกล้เคียงที่สุดได้เสมอ
ชั่วขณะนั้น เวยจื่อรู้สึกว่าวิญญาณของเขาถูกสายตานางทะลวงทะลุ
แม้แต่หลินถวนยังไม่เคยล่วงรู้ความจริงข้อนี้ แล้วหลินตู้เริ่มมองทะลุได้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?
"ข้าจึงบอกว่าไม่ควรพูดกับเจ้ามากเกินไป" เวยจื่อหัวเราะอย่างจนใจ "ความจำและสายตาอันแหลมคมของเจ้า ต่อให้ข้าไร้ซึ่งความสามารถในการทำนาย เจ้าก็คงลองเชิงได้ในที่สุด"