เยี่ยนชิงยื่นหยกจารึกตรงเข้าไปที่หน้าของหลินตู้ หลินตู้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว จึงได้มองเห็นชัดตัวอักษรบนนั้น
“วิถีเทพธูปเทียน”
หลินตู้อ่านออกเสียงหนึ่งครั้ง
“ดังนั้นเมื่อปีนั้น... เมืองลี่หยางแห่งนั้น ก็มีฝีมือของฟู่ซื่อฟางอยู่ด้วย” หลินตู้กวาดสายตาผ่านเนื้อหาในหยกจารึกอย่างรวดเร็ว
“เมื่อนับเวลาดู เมืองโบราณล่มสลายไปสองพันกว่าปี ตอนนั้นฟู่ซื่อฟางรุ่งเรืองมานานแล้ว เวลาที่เมืองโบราณเกิดเรื่องก็ตรงกันพอดี” เยี่ยนชิงขมวดคิ้ว พลางหยิบสมุดเล่มเล็กๆ ของตัวเองออกมา “แล้วตอนนั้นฟู่ซื่อฟางหมายตาอะไรกัน?”
“ไม่ ควรจะถามว่า เศษซากสวรรค์ หมายตาอะไรต่างหาก” หลินตู้แก้คำพูดของเขา จากนั้นก็เชื่อมโยงความคิดได้อย่างรวดเร็ว
หลินตู้เรียบเรียงความสัมพันธ์เชิงตรรกะได้แล้ว “เหวินฝูต้องค้นพบแน่ๆ ว่าการล่มสลายของเมืองโบราณแห่งนี้มีฝีมือของฟู่ซื่อฟางอยู่ด้วย เมื่อปีนั้นด้วยอาณาเขตของพวกเรา อย่างไรก็ไม่ควรสุ่มเข้าไปในเขตหวงห้ามเมืองโบราณแห่งนั้น เป็นเหวินฝูที่คำนวณให้พวกเราได้เจอ”
“ตอนนั้นคิดเพียงว่าเขาจงใจคิดเล่นงานทำให้พวกเราตายกลางคัน แต่ตอนนี้คิดดูแล้ว... ในนั้นมีฝีมือของร่างแยกเหวินฝูของฟู่ซื่อฟางอยู่ด้วย”
ตัวหลักกับร่างแยกผู้อาวุโสแปดที่อยู่ข้างกายเฉียนหยู่ ตอนนั้นแท้จริงแล้วต้องการใช้การประลองที่แคว้นกลางเพื่อกวาดล้างของวิเศษตามธรรมชาติของเหล่าผู้มีพรสวรรค์ให้หมดสิ้น
ร่างแยกของฟู่ซื่อฟางเข้ามาเกี่ยวข้องกะทันหัน ชี้ให้เห็นเขตหวงห้ามแห่งนั้นออกมา คงต้องการให้หลินตู้พบเบาะแสของเขตหวงห้ามแห่งนั้นเหมือนกัน
หลินตู้กางหยกจารึกออกทั้งหมด เกิดเสียงดังกรอบแกรบ สายตากวาดผ่านเนื้อหาทั้งหมดอย่างรวดเร็ว
“หลังเป็นเทพ เกิดโลหะดาวร่วง กลายเป็นผนึกเทวะ ต่อให้เทพสิ้น แผ่นผนึกไม่แตก ย่อมทำให้เทพเจ้ากลับคืนสภาพได้...” หลินตู้ขมวดคิ้ว พลางอ่านอีกครั้ง “เทพเจ้ากลับคืนสภาพ?”