"เจ้าฝันไปหรือไง ภูเขาจะวิ่งเองได้อย่างไร สวมหน้ากากไว้เถอะ เจ้าก็แค่สูดฝุ่นมากเกินไปจนสมองไม่ปลอดโปร่ง...เอ๊ย แม่เจ้า!"
เสียงของเหล่านักบำเพ็ญที่ขอบเขตเหมืองหยุดลงอย่างกะทันหัน เมื่อมองดูภูเขาที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วจากที่ไกล พวกเขาก็ขยี้ตาอย่างแรง
"ไม่เคยได้ยินว่าเขตหวงห้ามหานเยว่มีภูเขาที่มีขาเดินได้ด้วยนะ มันเกิดจิตสำนึกขึ้นมาหรือเปล่า?"
วินาทีถัดมา หลายคนก็มองเห็นชัด "ใต้ภูเขานั้นมีคน!"
แม้เงาคนจะเล็กเกินไปเมื่อเทียบกับภูเขา แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าใต้ภูเขานั้นมีเงาคนอยู่หลายคนจริง ๆ
เบื้องหลังภูเขาที่ส่องประกายหลากสี การโจมตีด้วยพลังวิญญาณนับสิบสายพุ่งตรงไปใต้ภูเขาที่ยกขึ้น การโจมตีเหล่านั้นเหมือนเสือดุร้ายที่ไล่ล่าลงมาจากเขา กลางอากาศพลังยังไม่ลดทอน แต่เมื่อตกไปถึงสายตาของผู้ชมที่อยู่ไกล ก็กลายเป็นแพรริ้วของภูเขาที่แปลกประหลาดราวกับภูเขากำลังลุกไหม้และลากหางของมันเอง
นักบำเพ็ญหันไปเรียกคน "เอ๊ย พี่สาว! รีบมาดูสิ! มีคนกลุ่มหนึ่งแบกภูเขาหนีไปแล้ว!"
สตรีนักบำเพ็ญชุดดำคนหนึ่งได้ยินก็เดินออกมา "อยู่ที่ไหน?"
หลายคนหันกลับไป แต่กลับพบว่าภูเขานั้นหายไปอย่างกะทันหัน
"พวกเจ้าฝันกลางวันกันไปหรือเปล่า?" หญิงสาวตบหัวสองคนนั้น "ภูเขาที่ไหนกัน"
"ไม่ใช่... พี่สาว เมื่อครู่นี้มันยังอยู่จริง ๆ! อี๋โกวก็เห็นด้วย..." นักบำเพ็ญพูดอย่างน้อยใจ
"ข้าวสุกแล้ว กินข้าวก่อน พอกินเสร็จเราก็ออกไปสำรวจกัน"
"ได้เลย" นักบำเพ็ญรีบหันตัวไป คิดอะไรบางอย่างได้ก็พึมพำเบา ๆ "ข้าไม่ได้ล้อเล่น ข้าเห็นคนกลุ่มหนึ่งแบกภูเขาลูกใหญ่หนีไปจริง ๆ"
ตูม! เสียงระเบิดดังสนั่นทำให้หลายคนหันกลับไปมองอีกครั้ง บนถนนไม่ไกลมีเปลวไฟและควันจากการระเบิดกลืนกินทุกสิ่งที่มองเห็นและลำแสงพลังวิญญาณทั้งหมด