จากเหนือลงใต้ อากาศค่อย ๆ อุ่นขึ้น
ร่างของหลินตู้อบอุ่นอย่างหาได้ยาก แต่มิใช่เพราะลมใบไม้ผลิจากทิศใต้ หากเป็นเพราะยาขมที่เจียงเหลียงบังคับให้นางดื่มต่อเนื่องสามถ้วย
ฤทธิ์ยานั้นคงอยู่ได้อย่างน้อยสิบวันถึงครึ่งเดือน
นี่เป็นประสบการณ์ที่หาได้ยากสำหรับนาง เพราะนางมีกระดูกวิญญาณน้ำแข็ง หลังจากเข้าสู่วิถีแห่งเต๋าแล้ว นอกจากหลังจากกินยาหรือกินข้าวจะรู้สึกอุ่นขึ้นชั่วครู่หนึ่ง ส่วนใหญ่เมื่อพลังวิญญาณไหลเวียน ก็เป็นดั่งเครื่องผลิตน้ำแข็งเคลื่อนที่
หลังจากใช้สมองอย่างหนักทั้งคืน หลินตู้ก็นอนแผ่หลาอยู่บนเรือวิญญาณอย่างไม่แคร์สายตาใคร
บนเรือวิญญาณมีหลังคาไว้สำหรับบังแดดหลบฝน ดื่มชาพักผ่อน แต่นางก็ไม่เข้าไป กลับนอนบนดาดฟ้าอันกว้างหนา ใช้หนังสือเล่มหนึ่งปิดหน้า แล้วหลับตาลงงีบ
เซี่ยเทียนอู๋เฝ้าอยู่ที่หัวเรือ ข้างกายมีน้ำชากำลังเดือดอยู่บนเตา ส่วนม่อหลินหดตัวอยู่ในห้องเรือ ตอนนี้เขาไม่มีพลังลมปราณปกป้องกาย มีเพียงพลังวิญญาณของเซี่ยเทียนอู๋ครอบคลุมไว้ ดังนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงเหตุไม่คาดฝัน จึงควรหลบอยู่จะดีกว่า
ที่ท้ายเรือ ขดตัวอยู่กับสองคนจากพรรคดาวบิน แม้ว่าเถาเสี่ยนจะไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ในสามคน มีสองเหยื่อ อีกคนหน้าตาเย็นชาดูไม่น่ายุ่ง เขาไม่มีหน้ามากพอจะเข้าไปทักทายอีก
หากพูดไปพูดมา ต้องเพิ่มเงินอีกจะทำอย่างไร?
ศิษย์สำนักอู๋ซ่าง ตราบใดที่ไม่อ้าปาก ภายนอกและพลังกดดันก็ยังน่าเกรงขามเต็มเปี่ยม
หลินตู้นั้นทั้งมึนงงทั้งหลับสนิทจริง ๆ เรือวิญญาณมิได้ราบเรียบเท่าเรือวิญญาณขนาดใหญ่ แต่ประโยชน์อยู่ที่ความคล่องแคล่ว ลอยขึ้นลอยลงในทะเลเมฆา นับว่าไม่น่านอนนัก แต่พอจะพักใจได้บ้าง
จากทิศตะวันออกเฉียงเหนือของแคว้นกลางไปถึงทิศตะวันตกเฉียงใต้ ก็ยังมีระยะทางอีกพอสมควร เกือบสองชั่วยามที่เดินทาง บนเรือกลับเงียบสงัดตลอด
เมื่อหลินตู้รู้สึกตัวตื่นขึ้นอย่างมึนงง นางดึงหนังสือที่ปิดหน้าออก แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง มองลงไปยังโลกมนุษย์ใต้ทะเลเมฆา