ฤดูใบไม้ผลิน้ำแข็งละลาย อีกหนึ่งปีแห่งการคัดเลือกที่แคว้นกลางมาเยือน
“ปีนี้สำนักอู๋ซ่างมาหรือไม่”
“……ไม่ได้มา”
เหล่าผู้คนพากันผิดหวัง “ทั้งไม่รับศิษย์ ทั้งไม่เปิดสำนักเทศน์สอน สำนักอู๋ซ่างนี่วันๆ ไม่รู้ยุ่งอะไรกันอยู่”
“หมกตัวบำเพ็ญอยู่กระมัง ครั้งก่อนสำนักอู๋ซ่างมารับศิษย์สี่คน พอออกไปก็ได้สี่จ้าวยุทธ์น้อย ไหนลองคิดดูสิ คุณภาพขนาดนี้ ใครจะไปคาดคิดได้”
“ไม่ใช่แค่นั้น สำนักอู๋ซ่างไม่ได้มีเพียงความสามารถแข็งแกร่ง ได้ข่าวว่าเจินเหรินหลินตู้ได้รับมรดกจากหอเทียนกงแล้วยังเปิดเผยมรดกนั้นให้ทุกคน ผู้ที่ผ่านเกณฑ์เป็นนักเขียนอักขระเวทสามารถเข้าหอตำราเพื่อเรียนรู้ได้ อีกทั้งเจินเหรินเยี่ยนชิงยังเป็นหัวเรือจัดตั้งชมรมอภิปรายเต๋าขึ้นอีกด้วย!”
“ในนั้นตีพิมพ์เฉพาะบทความว่าด้วยวิชาต่าง ๆ ที่เพิ่งถูกคิดค้นขึ้นใหม่หรือเพิ่งรู้แจ้ง ตั้งแต่การหลอมเครื่องราง ค่ายกล กลไก วิชาโอสถ ไปจนถึงวิชายันต์และประสบการณ์การบำเพ็ญ นอกจากบทความของเหล่าเจินเหรินแห่งสำนักอู๋ซ่างแล้ว ยังรวบรวมบทความล้ำค่าจากเจินเหรินผู้ทรงพลังทั่วแคว้น และผู้มีพรสวรรค์แปลกจากนอกสายอีกด้วย สดใหม่และมีคุณค่าจริง ๆ!”
“นั่นน่ะสิ เพียงแค่สามปี ก็มีฉบับย่อยแยกออกมาอีก ว่ากันว่าเป็นบทความพื้นฐานสำหรับผู้บำเพ็ญเซียนหน้าใหม่โดยเฉพาะ อย่าว่าแต่อะไรเลย มีประโยชน์และสร้างแรงบันดาลใจได้จริง ๆ วารสารของสมาคมวิถีธรรมในร้านหนังสือนี่ขาดตลาดตลอดเลย”
“อันนี้ข้ารู้ บันทึกเรื่องแปลกเล่มนั้นบันทึกเหตุผลการก่อตั้งชมรมนี้ไว้ ว่าเป็นช่วงที่เจินเหรินเยี่ยนชิงได้รับแรงบันดาลใจจากเจินเหรินหลินตู้ จึงรวมตัวกับสำนักใหญ่หลายแห่งตั้งเป็นคณะกรรมการประเมินขึ้นมา พวกเขาเป็นคนดีจริง ๆ”