หลินตู้เกือบจะใช้ความเร็วสูงสุด วิ่งมาจนถึงเชิงเขาแล้วถึงได้หยุดฝีเท้า แสร้งทำเป็นเดินขึ้นเขาอย่างเนิบนาบ
หนีจิ่นเซวียนกำลังเฝ้าหม้อต้มยาที่ตั้งไฟมาระยะหนึ่งแล้ว พอเห็นหลินตู้ก็ลุกพรวดขึ้นทันที "อาจารย์อาน้อย ยากำลังจะเย็นแล้วเจ้าคะ!"
หลินตู้ไม่ต้องแตะก็รู้ "ยายังไม่เย็นไม่ใช่หรือ?"
นางเปิดฝาอย่างเกียจคร้าน ทันทีที่ได้กลิ่นยา ใบหน้าก็บิดเบี้ยวเล็กน้อย สุดท้ายก็กัดฟันรินน้ำยาดำข้นออกมาหนึ่งถ้วย เงยหน้าพร้อมจะกระดกหมดในรวดเดียว
เซี่ยเทียนอู๋นั่งอยู่ด้านข้าง เอ่ยเสียงเรียบเย็น "ค่อย ๆ หายใจให้สม่ำเสมอก่อน รอจังหวะหัวใจเต้นปกติแล้วค่อยดื่ม"
มือที่ถือถ้วยของหลินตู้สั่นเล็กน้อย สบสายตากับเซี่ยเทียนอู๋ พยายามสงบสติ "อืม?"
"อย่าบอกข้านะว่าเมื่อครู่ที่วิ่งพรวดขึ้นมาจากตีนเขาในพริบตาเดียวคือหิ่งห้อย" เซี่ยเทียนอู๋มองนางแวบหนึ่ง "พลังวิญญาณในตันเถียนใกล้จะหมดแล้วใช่ไหม? ยังมีพลังวิญญาณเหลือพอสลายฤทธิ์ยาอีกหรือ? ยังไม่รีบเติมอีก"
หลินตู้สูดลมหายใจเย็นเฮือก ยังดันทุรังทำเก่ง "ศิษย์น้องรอง เจ้ายังไม่ได้จับชีพจรเลย รู้ได้อย่างไรว่าพลังวิญญาณข้าหมด?"
"ข้าใช้ตาดู" เซี่ยเทียนอู๋ชี้ไปที่ดวงตาตนเอง "ตอนนี้เจ้าเปลี่ยนชุดบอกว่าเป็นผียังมีคนเชื่อ ใบหน้าก็ไม่ค่อยมีสีเลือด ตอนที่พลังวิญญาณเต็มพร่องยังพอไหว พอพลังวิญญาณพร่องใบหน้าก็ขาวซีดเหมือนเถ้ากระดูก"
หลินตู้สูดลมหายใจลึก "ศิษย์น้องรอง ศิษย์พี่เปลี่ยนไปแล้ว เมื่อก่อนเจ้าไม่ใช่แบบนี้ เมื่อก่อนเจ้าดุแต่กับศิษย์พี่ใหญ่แบบนี้"
เซี่ยเทียนอู๋จ้องมองนางเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร
หลินตู้ก้มหน้างุด คลำหายาโอสถเสริมพลังวิญญาณออกมาเองอย่างรู้แก่ใจ เงยหน้ากลืนลงไปก่อนเพื่อเสริมพลังวิญญาณบางส่วน จากนั้นก็ยกถ้วยยาขึ้นมากระดกใส่ปากรวดเดียว
กวนอูอุ่นสุราฟันหัวห้าวสงคราม อย่างน้อยเขาก็มีม้า แต่นางอาศัยสองขาและพลังวิญญาณล้วน ๆ กลับมาได้ก็ดีมากแล้ว