"ศิษย์น้องท่านอาจารย์ นี่มันค่ายกลอะไรกันแน่ขอรับ ท่านดูมาตั้งครึ่งก้านธูปแล้วนะ"
หยวนเย่เกาหัว "ไม่อย่างนั้น… เลิกล้มเสียเถิดขอรับ"
"เจ้าเคยลองระเบิดดูหรือไม่" หลินตู้ถือจานสำรวจค่ายกลพลางขมวดคิ้ว รู้สึกว่าเด็กข้างหูนี่ช่างอึกทึกจริง
หยวนเย่ร้องอ๋อ "ไม่เคยขอรับ"
หลินตู้เงยหน้าขึ้น เก็บจานค่ายกล "ถ้าเช่นนั้นก็ระเบิด"
อย่างไรเสีย โอสถเสียของเซี่ยเทียนอู๋แต่ละเตาก็มีอย่างน้อยยี่สิบสามสิบเม็ด วันหนึ่งอย่างน้อยก็หลอมหนึ่งเตา เก็บโอสถเสียมาสองเดือนพวกเขาก็พกมาด้วย
หยวนเย่ล้วงโอสถเสียออกมาจากอกสะบัดเบาๆ
ตูม! ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หลินตู้เลิกคิ้ว "สมกับเป็นจวนผู้ครองเมือง"
"ห้องตำราอยู่ที่ใด"
"หา?"
หลินตู้ก้าวเท้าเดิน "ปรมาจารย์ค่ายกลโดยมากจะทิ้งผังค่ายกลพื้นฐานไว้ให้เจ้าบ้าน"
หยวนเย่เกาหัว "งั้นหรือขอรับ"
"ให้เจ้าอ่านตำรา เจ้ากลับไปเลี้ยงหมู" หลินตู้ยกมือขึ้นเคาะศีรษะเด็กหนุ่มที่สูงเท่าตน "เจ้านี่คงไม่ได้ไปห้องตำราเลยสินะ"
หยวนเย่ไม่ได้คิดจะไปห้องตำราจริงๆ เขาคิดว่าล่วงเลยมาอย่างน้อยก็พันปีแล้ว ตำราอะไรก็คงแทบจะกลายเป็นเถ้าธุลีไปหมด
เขากุมหน้าผาก ก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไร เพียงแต่รู้สึกไม่ถูก
ศิษย์น้องท่านอาจารย์ นางอายุน้อยกว่าเขาสองปีใช่หรือไม่
แต่เหตุใดเขาถึงถูกสั่งสอนเสียแนบเนียน นี่คือสิ่งที่เรียกกันว่า การกดข่มด้วยลำดับศักดิ์หรือ
ทั้งสองออกตามหาต่อไป เปิดประตู ขนของ เปิดประตูอีก ขนของอีก กระทั่งถึงหน้าห้องหนึ่ง หยวนเย่แย่งเดินสองก้าว เตะประตูแทนศิษย์น้องท่านอาจารย์
ประตูไม่เปิด
เขาทำอะไรไม่ถูก ส่งเสียงอื้อ สายตาไร้เดียงสาจ้องมองหลินตู้
"ประตูนี่…"
"ผนึกต้องห้าม" หลินตู้ขมวดคิ้ว "ห้องนี้คงสำคัญมาก"