เสียงซือฉินหยุดลงกะทันหัน หยวนเย่ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริง "โอ๊ย กระดูกคนนี่ทิ่มก้นข้าจัง"
"ไปกันเถอะ" หลินตู้เรียกทุกคน
"ไปไหนหรือศิษย์น้องอาวุโส?"
"ไปเก็บของเก่า ที่ไหนก็ได้"
ทั้งสี่คนออกเดินก่อน ก้าวเท้าอย่างสบายอารมณ์ ดูเหมือนมาเดินเล่น
ทันทีที่เลี้ยวผ่านเส้นทางหนึ่ง หลินตู้ก็วิ่งขึ้นมา
สามคนที่เหลือชะงักไป ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงวิ่งตามไปด้วย
"ศิษย์น้องอาวุโส เราวิ่งทำไมหรือ?"
"เดี๋ยวก็ช้า ไม่ทันได้ของดี ๆ น่ะสิ ไปร้านขายอาวุธวิญญาณและสมบัติฟ้าดินก่อน รวบรวมของดีทั้งหมดมาให้หมด"
หลินตู้จัดการงาน "ข้าประเมินแล้วว่า ในจวนใหญ่ก็มีสมบัติไม่น้อย พวกเราแยกกันไป เร็วหน่อย ไม่อย่างนั้นรอให้พวกนั้นตั้งตัวได้ เราก็ไม่ได้ฉกฉวยอะไรแล้ว"
ทั้งสามตาลุกวาว กวาดตามอง แล้วมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ใหญ่ก่อน
พอคนของสำนักอู๋ซ่างจากไป ศิษย์ฝึกหัดหลายคนที่ยังหวาดกลัวก็ตื่นจากภวังค์ "ไปเร็ว เมื่อครู่หลินตู้บอกว่า นี่คือเมือง ในเมืองย่อมมีของให้เก็บ"
ทุกคนแยกย้ายกันไปทั่ว
"เมื่อครู่คนของสำนักอู๋ซ่างไปทางไหน?"
"ทางนั้น"
"อ้อ เช่นนั้นข้าเปลี่ยนทางแล้วกัน"
ไม่อยากปะทะกับพวกของสำนักอู๋ซ่างจริง ๆ
ผู้อาวุโสของพวกเขาเหมือนไม่เคยสอนเรื่องศีลธรรม ฝีมือโหดเหี้ยมน่าสะพรึง
มีคนหนึ่งมองดูกะโหลกศีรษะที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ด้วยความสงสัยจึงใช้เท้าเหยียบลงไปอย่างแรง "โอ๊ย" ร้องเสียงดังพลางกอดเท้ากระโดดขึ้น
"กะโหลกนี่แข็งปานนี้ หลินตู้นางใช้มือเปล่าบดขยี้ได้อย่างไร?"