ทั้งห้าคนยืนเรียงกันอย่างเป็นระเบียบหน้าตัวอาคาร มองเห็นสภาพภายในศาลเจ้าได้อย่างชัดเจน
เทวรูปที่ตั้งบูชานั้นมีเขี้ยวงาสยอง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยลวดลายประดับ ดูดุร้ายน่าเกรงขาม ถือขวานสงครามไว้ในมือ เพียงมองก็ทำให้คนเกิดความหวาดหวั่น
แม้สีทาบริเวณอื่นจะซีดจางและแตกร้าวไปนานแล้ว แต่เทวรูปองค์นี้กลับยังคงท่าทางดุร้ายน่ากลัวดังเช่นแรกเริ่ม
หลินตู้มองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้น "น่าจะเป็นเทพดุร้ายที่ปราบมารร้าย จึงถูกสร้างให้มีรูปกายเช่นนี้ เพื่อสะกดข่มเหล่ามารร้าย"
เยี่ยนชิงพยักหน้า "แน่นอน หากเป็นเขตชายแดนที่มารร้ายคุกคาม ก็มักมีธรรมเนียมเช่นนี้"
เทวรูปสูงใหญ่ยืนอยู่บนแท่นหิน เบื้องหน้ามีโต๊ะเครื่องบูชา ซึ่งบนกระถางธูปก็มีเศษไม้ธูปหอมจำนวนมากมายเหลืออยู่ เบียดเสียดกันแน่นจนแทบจะร่วงหล่นลงมา
หลินตู้มองเทวรูป "ธูปเทียนหนาแน่นขนาดนี้ ต่อให้เป็นเพียงรูปปั้นดิน ก็คงเกิดเทพเจ้าได้บ้างสินะ"
ในปัจจุบันสำนักเต๋าไม่ว่าจะเป็นสายนอกหรือสายใน ล้วนเน้นการบำเพ็ญด้วยตนเอง พลังเกิดจากตัวเอง สำนักอู๋ซ่างเคารพสรรพสิ่งในฟ้าดิน ไม่หวังพึ่งพร แต่เพียงแสดงความเคารพ
ในตำราและบันทึกของสำนักอู๋ซ่าง เคยบันทึกถึงเทพแห่งธูปเทียนในยุคโบราณไว้ด้วย
ในยุคดึกดำบรรพ์ ฟ้าดินยังไม่มั่นคง กฎแห่งธรรมจำนวนมากแยกตัวออกจากสวรรค์ กลายเป็นเทพโบราณ
เทพโบราณคือร่างจุติของพลังกฎโดยแท้ ดังนั้นมนุษย์จึงบูชาเทพโบราณ เกิดเป็นพลังปณิธาน เทพโบราณตอบแทนกลับ ให้ผู้ศรัทธาได้เรียนรู้พลังกฎ นี่คือวิถีเทพแห่งธูปเทียนในยุคแรกเริ่ม
อันที่จริงมนุษย์บูชากฎแห่งสวรรค์ เพียงแต่เลือกเชื่อมั่นในสิ่งใดสิ่งหนึ่งเท่านั้น
ต่อมาฟ้าดินดำเนินไปอย่างมั่นคง เทพโบราณหวนคืนสู่เต๋าสวรรค์ กลายเป็นส่วนหนึ่งของกฎ สูญเสียจิตสำนึกของตนเอง นับว่าได้ดับสลายไป
วิถีเทพแห่งธูปเทียนในยุคต่อมานั้น สูญเสียความเป็นเทพในยุคแรกเริ่มไปโดยสิ้นเชิง ค่อย ๆ เสื่อมถอยลง แม้กระทั่งไม่ถูกนับว่าเป็นหนทางแห่งการบำเพ็ญอีกต่อไป