ม่อหลินเคยชินกับการสะพายกระบองกระบี่ไว้ด้านหลัง วันนี้กระบองกระบี่อยู่ในมือ เขายืนตระหง่านอยู่หน้าประตู สายรัดกระบี่ที่เคยใช้มัดกระบองกระบี่ วันนี้กลับมัดแผ่นไม้หยาบๆ แผ่นหนึ่ง
เขายืนเงียบๆ อยู่ข้างกายหลินตู้ มองดูเช่าเฟยที่สิ้นลมแล้วในห้องนั้น และหลินเยวียนที่มือข้างหนึ่งดำสนิท แต่กลับอดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงฉากที่หลินตู้และเฟิงอี๋เล่นหมากกันก่อนออกเดินทาง
หลินตู้ไม่เคยเรียนหมากล้อม เฟิงอี๋อ้างว่าสอน แต่นางกลับพูดถึงการวางกลยุทธ์
“เจ้าดูสิ ตอนนี้เจ้าเดินตามกลยุทธ์ที่เจ้าวางแผนไว้ แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้ทำตามที่เจ้าคาดการ เป้าหมายก็ไม่ใช่จุดนี้ เจ้าจะทำอย่างไร”
หลินตู้ก้มตาลง วางหมากดำลงไป “แม้จุดหมายจะผิด แต่ทิศทางนั้นถูกต้อง”
“ล่อศัตรูให้ลึกเข้ามา เตรียมแผนสองเผื่อไว้ หากเดินผิดทาง ก็ยังไม่ไกลจากจุดหมาย อย่างไรเสียก็ปิดทางหนีของศัตรูได้จนมุม”
เฟิงอี๋ได้ยินดังนั้นก็วางหมากลง “เจ้าแน่ใจหรือ? เจ้าเรียนวิถีค่ายกล พึงรู้ว่าคลาดเพียงนิดเดียว ก็ผิดพลาดไปไกลลิบ”
“หากทำได้ ข้าจะไม่สนว่าผิดหรือถูก ลงมือโดยตรง แล้วจึงค่อยค้นวิญญาณ” หลินตู้หยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างจนใจ “น่าเสียดาย เช่นนั้นข้าก็คงไม่ต่างอะไรกับวิถีนอกรีต หากผิดพลาดจริงๆ คงทำให้สำนักอู๋ซ่างต้องมัวหมอง”
ยามที่ไร้ซึ่งพละกำลังและบารมีเบ็ดเสร็จ ทุกการกระทำของคนเราล้วนถูกพันธนาการด้วยการพิพากษา
“รู้หรือไม่ว่าทำไมศิษย์แห่งสำนักอู๋ซ่างจึงออกร่อนเร่ภายนอกตลอดปี” เฟิงอี๋เก็บกระดานหมาก ดวงตาหงส์สยายปีกฉายแววเจิดจ้า “ผู้บำเพ็ญ ล้วนแสวงหาความเป็นอมตะ และมหาวิถี ทว่าเส้นทางนี้ช่างยาวไกลนัก”
“ยาวไกลถึงขนาดที่ เมื่อผู้คนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ก็มักถูกบางสิ่งบางอย่างรั้งไว้”
“วิถีแห่งผู้คนและสังคม ความผันแปรของกาลเวลา อำนาจ ทรัพย์ และเกียรติยศ ในสายตาผู้บำเพ็ญขั้นสูงแล้ว ก็เป็นเพียงดั่งกาลเวลาเปลี่ยนผัน ทว่าบนเส้นทางสู่ความแข็งแกร่ง ทรัพยากรที่จำเป็น และเงื่อนไขที่พันธนาการเจ้า ล้วนต้องใช้กลวิธีไขว่คว้าหามา”