ป้ายชิงอวิ๋นกลายเป็นศิลาจารึกอย่างแท้จริงในชั่วข้ามคืน และภายในสามวันก็กลายเป็นแผนการอันน่าสะพรึงกลัว
แต่ก่อนผู้คนล้วนถือป้ายชิงอวิ๋นเป็นเกียรติยศ แต่ในเวลานี้ ถึงแม้ประกาศทางการจะยืนยันว่าอันดับบนป้ายเป็นความจริง ก็ยังรู้สึกได้ถึงเพียงความอัปยศอดสู
เพราะเมื่อใดก็ตามที่สิ่งใดปนเปื้อนด้วยน้ำมือมนุษย์ สิ่งนั้นย่อมไม่บริสุทธิ์อีกต่อไป
ฟู่ซื่อฟางเกี่ยวข้องกับเรื่องการสมคบคิดกับมารร้าย ทำให้ถูกผู้คนรุมประณาม และมีบางคนฉวยโอกาสยึดรวมกำลังของฟู่ซื่อฟาง
สี่ทิศสั่นสะเทือน ประหนึ่งระเบิดสองลูกระเบิดขึ้นในต้งหมิงเจี้ย ผู้บำเพ็ญออกจากประตูบ้าน ประโยคแรกก็คือ "เจ้าได้ยินข่าวหรือไม่?"
ท่ามกลางกระแสวิพากษ์วิจารณ์อันใหญ่หลวง สำนักอู๋ซ่างกลับนิ่งสงบดั่งภูเขา
เกาะเหยาถายตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวเหนือทะเลตะวันออกไกล หาผู้คนได้ยากยิ่ง เริ่มเดินเรือจากปากอ่าวดำแห่งชายฝั่งแคว้นกลาง คลื่นลมระหว่างทางใหญ่หลวงนัก
สามสำนักใหญ่ออกเดินเรือด้วยกัน แต่ครึกโครมน้อยนัก เรือเวทลำหนึ่งเรียบง่ายแต่แข็งแกร่งยิ่ง แล่นเข้าสู่กลางทะเล
หลินตู้นั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่ ภายใต้สายตาอ่อนโยนแต่แฝงความเหนื่อยล้าดั่งลูกจ้างที่ถูกขูดรีดของเหอกุย จำต้องนั่งลงข้างกายเขา ทำหน้าที่เป็นผู้เสริมคำพูดและผู้ตอบข้อสงสัย
เฟิ่งเฉารู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่งต่อเรื่องนี้
เพียงแต่ผู้คนในห้องโถงล้วนเหลือบสายตามองไปทางหลินตู้ไม่ขาด ถึงแม้นางส่วนใหญ่จะไม่ได้พูดอะไรก็ตาม
เหตุผลไม่มีอื่นใด พลังวิญญาณทั่วทั้งห้องกำลังไหลไปทางหลินตู้ ทิศทางการไหลชัดเจนยิ่งนัก
ผู้คนอดไม่ได้ที่จะมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่หลินตู้ดูเหมือนไม่ได้เข้าฌานบำเพ็ญเลยแม้แต่น้อย นางนั่งอยู่อย่างสงบหน้าโต๊ะ ดื่มชา ดูแผ่นค่ายกล บางครั้งเงยหน้ามองผู้ที่เอาแต่ตั้งคำถามอย่างจับจ้อง ชี้จุดบกพร่องทางตรรกะของอีกฝ่ายได้ในประโยคเดียว จากนั้นก็ทำเป็นเด็กน้อยผู้ไร้เดียงสานั่งร่วมวงต่อไป