เวยจื่อแห่งนิกายลับ จากเดิมคือพุทธบุตรที่ทุกคนเคารพนับถือ ตั้งแต่ก่อนบรรลุกายทองก็อยู่ในอันดับต้น ๆ ของป้ายฉงเซียว หลินตู้ไม่คิดว่าเขาจะยินดีให้เด็กน้อยในสายตาเขามาเห็นภาพนี้
นางไม่มองเขา นี่เรียกว่าอะไร การหลบหลีกภัยอย่างฉุกเฉิน
เสียงของเวยจื่อเรียบเบาแว่วมา "กลัวแล้วหรือ?"
"เปล่า" หลินตู้ไม่หันกลับ "เจ้าไม่ให้ข้าดูไม่ใช่หรือ?"
"ก็ไม่ใช่ว่า แต่... กลัวจะทำให้เด็กน้อยตกใจจนร้องไห้ ตอนนั้นเจ้าไปฟ้องหลินถวนจะทำอย่างไร?" น้ำเสียงเขายังเจือรอยยิ้ม จากนั้นก้าวเข้าไป มือเรียวยาวทรงพลังวางลงบนก้อนน้ำแข็งแผ่วเบา แล้วกดทับลงไปทั้งฝ่ามือ แทบจะในชั่วพริบตา น้ำแข็งนั้นก็เริ่มละลาย
แต่เวยจื่อไม่ได้ใช้พลังวิญญาณ
หลินตู้ตระหนักว่าตามกลเม็ดดั้งเดิม หากไม่มีอะไรผิดปกติ คนผู้นี้ยามนี้คงเกิดอะไรผิดปกติขึ้นบ้างแล้ว
นางหันหน้ามองเวยจื่อ รอยสัตว์ปีศาจบนลำคอของเขายิ่งลามขยาย บางส่วนเลื้อยขึ้นไปถึงคางแล้ว ปลายล่างลามลึกเข้าไปในชายเสื้อตั้งแต่แรก
และใต้รอยสัตว์ปีศาจนั่น คือเกล็ดมังกรสีเงินหลายแวบที่ปรากฏวูบวาบ
"ทำให้ข้าตกใจจนร้องไห้ เจ้ายิ่งสุขใจไม่ใช่หรือ? พระปีศาจเวยจื่อผู้นั้น บัดนี้เพิ่มชื่อกระฉ่อนอีกประการ ตกเย็นเด็กทารกได้ยินนามก็หยุดร้อง แต่เจ้ากลับสามารถทำให้เด็กที่ไม่ร้องไห้ถึงกับหวาดกลัวจนร้องไห้ได้"
หลินตู้พูดพลางยังคงไม่ทุกข์ร้อนเช่นเคย ลากหางเสียงยาว แล้วเปล่งเสียง "จึ๊" "อุณหภูมิร่างกายของเจ้านี่..."
ไม่ต่างจากลาวา
พลังน้ำแข็งที่หลินตู้ระเบิดออกมาเมื่อครู่ไม่ใช่น้ำแข็งบาง ๆ ที่เคยใช้ขัดขวางการเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้ในยามรบ แต่เป็นฝ่ามือที่สามารถเปลี่ยนสิ่งของให้เป็นน้ำแข็งได้ในพริบตาอย่างแท้จริง
ตามหลักแล้ว พอ ๆ กับน้ำแข็งเก่าแก่สิบปีไม่ละลาย ซึ่งละลายช้ามาก
แต่เวยจื่อแตะลงไป กลับหลอมละลายอย่างรวดเร็ว หยดน้ำติ๋งต่างตกลงบนขอบบ่อ รวบรวมเป็นสายน้ำไหลซึมลงสู่ดิน