เสียงฟ้าร้องครืนๆ ไล่ตีให้ย่านการค้ายามค่ำคืนของเมืองหลวงเงียบเหงา และกลบเสียงขับร้องตามโรงงิ้วโรงละครจนมิด
ยามราตรี วิหารขุนพลยิ่งดูมืดครึ้มจนน่าขนลุก โดยเฉพาะเมื่อหยวนเย่ถูกหลินตู้โยนเข้าไปในลานบ้านหลัก แล้วหาเลือดยศน้องชายตัวเองไม่เจอ กลับพบน้องชายคนดีนั่งลุกขึ้นจากโลงศพ พอดีกับฟ้าผ่าลงมาพอดี แสงวาบเผยให้เห็นขุนพลเซี่ยที่สวมเพียงชุดชั้นในสีขาว หน้าซีดเย็นชาเหมือนปีศาจร้าย
หยวนเย่เกือบตกใจจนหมดสติ
คนบำเพ็ญไม่กลัวผี แต่ว่าบรรยากาศมันน่ากลัวจริงๆ นี่นา
“เซี่ยเอ้อ! เอาธุระอะไรนอนในโลงศพ? สมัยเด็กๆ ไม่เห็นเจ้าเป็นแบบนี้!”
หยวนเย่หายใจไม่อิ่ม ร่างก็อ่อนแออยู่แล้ว กำลังจะทรุดลงไป
วันนี้ทั้งวันช่างตื่นเต้นเร้าใจเกินไป เขาอยากเป็นเต่าอมตะนอนกลิ้งไปกลิ้งมาสักพัก
เซี่ยอวี้ยื่นมือมาพยุงเขาไว้อย่างแผ่วเบา ท่าทางปกติราวกับไม่รู้สึกว่าตัวเองแปลกอะไร “เหตุใดกลางดึกจึงมาที่นี่?”
หยวนเย่ถูกน้ำเสียงแผ่วเบาเช่นนั้นทำให้ใจสั่น “เจ้า... เหตุใดจึงนอนในโลง?”
เซี่ยอวี้หันไปมองโลงศพ แววตาอ่อนโยน “ก็นอนร่วมโลงกับภรรยาเท่านั้น ไปคุยกันที่ห้องด้านนอก อย่ารบกวนนาง”
ตอนนี้หยวนเย่อยากจะสลบไปตรงนั้น แต่ไหนๆ มือของเซี่ยอวี้ก็เหมือนคีมเหล็ก ลากเขาออกไปอย่างไม่ใยดี
ตอนนี้หยวนเย่ได้แต่เสียใจ เสียใจปนสิ้นหวัง
เซี่ยอวี้คนนี้บ้าไปแล้วจริงๆ! เหตุใดเขาต้องมาหาเจ้าบ้าที่สมองพังคนนี้ด้วย!
อ้อ อาจารย์อาน้อยบอกให้เขามาหน่วงเซี่ยอวี้ไว้นี่นา
ส่วนหลินตู้ตอนนี้อยู่ในห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งที่เห็นได้ชัดว่าถูกล็อกไว้ แต่อยู่ใกล้ห้องหนังสือของเซี่ยอวี้