"ไม่ใช่...ทั้งอาจารย์และศิษย์คู่นี้สมองรักกันทั้งนั้นรึ?"
หลินตู้อ่านเนื้อเรื่องทั้งหมดจบ ก็ถอนหายใจยาวอย่างหนักหน่วง
นี่เป็นตอนที่ซับซ้อนที่สุดและเป็นตอนที่ทำให้นางไม่รู้จะจัดการอย่างไร
เพราะนี่คือบทเดียวในบรรดาเนื้อเรื่องทั้งหมดที่ไม่ได้จบลงอย่างเป็นสุข
โฮ่วชางเป็นทาสที่หลินถวน เจ้าสำนักสำนักอู๋ซ่าง ช่วยเหลือไว้ระหว่างทางผ่านแดนสัตว์ปีศาจ
เพราะว่าเป็นมนุษย์ แต่ถูกทิ้งไว้กลางฝูงหมาป่าตั้งแต่เด็ก ทนทุกข์กับการรังแกและทรมาน ดังนั้นตอนถูกหลินถวนพากลับสำนักใหม่ๆ จึงเต็มไปด้วยหนามแหลม ระแวงทุกคนอย่างที่สุด
เขาคิดว่าหลินถวนก็เป็นเพียงนายคนที่สองของตน ทว่ากลับไม่คิดว่านางจะให้เขาเรียกนางว่าอาจารย์ ให้อิ่มท้องสวมเสื้อผ้าอุ่น ยังนำเขาเข้าสู่หนทางแห่งเต๋า แม้กระทั่งเพราะหลังเขาอ่อนลงแล้วกลับพึ่งพาและหวงแหนมากเกินไป นางจึงตกลงจะไม่รับศิษย์คนอื่นอีก
นับแต่นั้น โฮ่วชางก็ได้เป็นศิษย์ปิดสำนักของเจ้าสำนักหลินถวน
เด็กหนุ่มร่างบางผู้หม่นหมองเต็มไปด้วยหนามแหลมทั่วร่าง เติบโตขึ้นเป็นชายหนุ่มรูปงามดุจบุปผาหอมหยกงาม สว่างไสวดุจจันทร์กระจ่าง เป็นบุตรแห่งสวรรค์ผู้มีพรสวรรค์อันดับหนึ่งแห่งป้ายชิงอวิ๋น
แต่ผู้ใดจะรู้ว่าลูกหมาป่าที่เลี้ยงไว้กลับเกิดใจคิดล่วงเกินอาจารย์ หลังจากสร้างปราณกำเนิดก้าวสู่ขั้นฮุยหยางแล้ว ของขวัญที่เรียกร้องเอาจากอาจารย์คือความรักแบบครอบครองแต่ผู้เดียว
ในสำนักเต๋า หนึ่งวันเป็นอาจารย์ชั่วชีวิตเป็นบิดา อาจารย์และศิษย์เปรียบเสมือนบิดรบุตร
คำตอบของหลินถวนก็เป็นเช่นนั้น
"เจ้าเป็นลูกของข้า ข้าจะอยู่กินกับลูกของข้าได้อย่างไร?"
โฮ่วชางที่แต่เดิมถูกปลูกฝังให้เป็นเจ้าสำนักคนต่อไปโกรธเกรี้ยวพลางว่า "เช่นนั้นข้าจะทรยศออกจากสำนัก เจ้าจะได้ไม่ใช่ผู้อาวุโสของข้าอีก เช่นนั้นข้าจะได้อยู่กับเจ้าได้หรือไม่?"