ณ ดินแดนขั้วโลกเหนือ เบื้องบนฟ้านั้นเมฆทะมึนมืดดำ ม้วนตัวเป็นขด คลื่นลมปั่นป่วน เบื้องล่างคลื่นทะเลซัดสูงท่วมฟ้า บนฟ้าใต้ดิน ต่างก่อเกิดเป็นกระแสน้ำวนและลมกรรโชกขนาดมหึมา ยอดเขาหิมะพังทลายลงในชั่วพริบตา แต่กลับถูกพัดพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยส่วนโค้งอันน่าพิศวง
สายลมกรรโชกนับไม่ถ้วนจากทุกทิศทุกทาง รวมตัวกันระหว่างฟ้าและดิน ฟ้าดิน ภูเขาและสายน้ำ ในชั่วพริบตาถูกค่ายกลใหญ่เรียกมา หลอมรวมกันอย่างไม่หยุดยั้ง ไหลเวียนไปยังศูนย์กลางค่ายกลที่ผู้บำเพ็ญชุดเขียวผู้นั้นยืนอยู่
สายลมเหนือพัดเส้นผมสีขาวของนางให้สยายยุ่งเหยิง สีอ่อนเช่นสีเขียว สีขาว และสีเทา ภายใต้ฉากหลังที่สลับซับซ้อนของเทือกเขาหิมะที่ทอดยาวและท้องทะเลมืดครึ้มใต้ฟ้าอับ เกือบจะกลืนกลายเป็นสีเดียวกัน
ในชั่วขณะนั้น ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างรู้สึกราวกับว่าหลินตู้คือฟ้าดิน ณ ที่นี้ และฟ้าดินก็คือหลินตู้ผู้อยู่ ณ ที่นี้
พลังแห่งกฎเกณฑ์ที่สายลมกรรโชกกลั่นออกมา กลายเป็นอักษรทองคำโบราณที่ผู้คนในยุคนี้ไม่อาจเข้าใจ ทะลักเข้าใส่ร่างกายของหลินตู้อย่างต่อเนื่อง ผิวหนัง คิ้วและดวงตา เนื้อและเลือด เส้นลมปราณ ตันเถียน ในชั่วขณะนี้ ล้วนถูกครอบครองโดยอักษรยันต์ซึ่งเป็นตัวแทนของพลังแห่งกฎเกณฑ์นี้
ในชั่วขณะนั้น สมองของหลินตู้ที่มักจะคิดคำนวณอยู่ตลอด ก้าวหนึ่งคิดล่วงหน้าร้อยก้าว ก็ถูกความเจ็บปวดอันหนักหน่วงเกินไปนี้ครอบงำ หยุดการคิดไปชั่วขณะ
หลินตู้หลับตาลง อักษรยันต์ไต่ไปตามนิ้วมือของนาง บนผิวหนังของนาง ทำให้จิตใจนางเกิดความรู้สึกประหลาดราวกับกำลังถูกถลกหนังทั้งเป็น
การลงโทษด้วยการกรีดเปิดแผลแล้วเทปรอทลงไป ไม่รู้ว่าจะเทียบกับความเจ็บปวดที่นางกำลังทนอยู่ ณ เวลานี้ได้อย่างไร
เพราะเป็นร่างมนุษย์สามัญ พลังแห่งกฎเกณฑ์เหล่านี้บีบอัดร่างกายของนางจนเกินขีดจำกัด เลือดซึมออกมาจากผิวหนังเป็นเม็ดๆ ชุดเขียวเปื้อนเลือด กลายเป็นทะเลสีเข้ม
ที่แท้หนทางสู่การเป็นเทพ ก็ต้องเจ็บปวดเพียงนี้เชียวหรือ
แม้จะเป็นเพียงการเป็นเทพเพียงชั่วคราวก็ตาม