การเสียเลือดมากเกินไปนั้นส่งผลเสียอย่างมาก
ผลเสียที่ว่านั้นคือต้องดื่มน้ำซุปบำรุงวันละสามชามใหญ่ และต้องแช่ยาแปลกๆ ที่นับไม่ถ้วน
อย่างแรกเป็นฝีมือของเจียงเหลียง ส่วนอย่างหลังเป็นเคล็ดวิชาที่เทียนอู๋เรียนรู้มาจากยายหม่า
หลินตู้นั่งอยู่ในเรือนไม้ไผ่ของเทียนอู๋ อุ้มชามน้ำซุปบำรุงไว้ในอ้อมแขน เลือดยังไม่ทันจะกลับมาสีดี แต่คนแทบจะถูกส่งตัวไปแล้ว
หนีจิ่นเซวียนวางถาดลูกชิ้นพลังวิญญาณบำรุงเลือดสูตรพิเศษที่ทำจากสรรพวัตถุอันล้ำค่าไว้ตรงหน้าหลินตู้ "อาจารย์อาน้อย! อาหารยา! อร่อยมาก!"
หลินตู้ฝืนยิ้มออกมา ก้มหน้ามองลูกชิ้นเม็ดนั้นที่มีสีเทาปนม่วงประหลาด รูปทรงไม่สม่ำเสมอ ขนาดใหญ่เล็กต่างกัน แล้วพยายามคิดหาคำพูด
"เธอทำเองหรือ? ดูมัน...พิเศษจริงๆ นะ"
ดวงตาหนีจิ่นเซวียนเป็นประกาย หยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งออกมา ซึ่งด้านในมีชื่อยาจำนวนมากเขียนไว้อย่างหนาแน่น "ใช่แล้ว! ฉันไปถามศิษย์พี่รองมาแล้ว เธอบอกว่าพวกมันล้วนมีประโยชน์ต่ออาจารย์อาน้อย"
สีหน้าหลินตู้ดูสลับซับซ้อน "แล้วเธอก็ใส่เข้าไปหมดเลยหรือ?"
หนีจิ่นเซวียนพยักหน้าอย่างแรง "ใช่แล้ว!"
"นั่นมันสามสิบกว่าเกรด..." หลินตู้ตัดสินใจตั้งชื่อให้มันว่า 'ยาบำรุงสิบสมุนไพร' ชื่ออื่นไม่คู่ควรกับเจ้าก้อนนี้ ในสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของหนีจิ่นเซวียน นางส่งต่อให้โฮ่วชาง "ศิษย์พี่ พี่ลองก่อน พี่บาดเจ็บหนักขนาดนี้ กินของดีๆ หน่อยเถอะ"
โฮ่วชางก้มหน้ามองลูกชิ้นที่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ผสมให้เข้ากันดี สีสันเกินความจำเป็น เม้มปากอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ดูเหมือนว่านี่เป็นฝีมือของหลานศิษย์น้อยจริงๆ ไม่กินก็ดูจะไม่เหมาะสม เขาจึงรับมันมาอย่างเงียบๆ แล้วยัดเข้าปาก
ตอนแรกคิดว่าต่อให้จะแย่แค่ไหนก็คงอร่อยกว่าข้าวปั้นที่กินตอนเป็นทาสมาก่อน แต่ในชั่วขณะนั้น มีเพียงสี่คำในใจของโฮ่วชางเท่านั้น "ของดีตกน้ำ"