หลินตู้ ผู้ไม่ดุร้ายแม้แต่น้อย กำลังฉีกเนื้อข้างแก้มกระต่ายอย่างดุร้ายยิ่งนัก "ข้าให้หน้าเจ้าแล้วหรือ? ห้าโต๊ะ ตั้งห้าโต๊ะ เจ้าไม่เหลือแม้แต่นิดเดียวให้หลานศิษย์ข้า แล้วทำไมเจ้าไม่กลืนภูเขาแรกลงไปเลยเล่า?"
"ตอนเพิ่งยกกับข้าวขึ้นโต๊ะ พวกเขาก็ใช้ตะเกียบเขี่ยไปสองทีแล้วนี่นา แถมแร่ข้าก็กินได้..."
"เลิกคิดได้เลย" หลินตู้เอามือปิดปากนาง "เป็ดย่างร้อยตัวในเตาหลังครัวร้านฝูหม่านโหลวเหลือแค่สองตัวสุดท้าย วันนี้หากหลานศิษย์ข้ากินไม่อิ่ม ข้าจะจับเจ้าไปย่างเสียที่ห้องครัว"
หยวนเย่และเยี่ยนชิงเห็นว่าหลินตู้ปราบจอมเวทหิมะจันทรานั่นลงได้แล้ว ก็รีบเปิดโต๊ะกินทันที
กลุ่มคนกลับถึงสำนักอู๋ซ่างก็มืดค่ำแล้ว พลันเห็นร่างในชุดขาวจันทร์ยืนคร่ำครวญกับจันทร์ราตรีอยู่ ก็คิดว่าผีสิงโดยไม่ทันคิด รีบชักอาวุธออกมาโดยสัญชาตญาณ
"กลับมาแล้วหรือ?"
เพียงเสียงเอ่ยขึ้น ทุกคนก็เห็นใบหน้าของผู้นั้นชัดแจ้ง
"ท่านอาจารย์"
"ศิษย์พี่รอง"
ผู้บำเพ็ญเต๋าเซียวเหยาที่ถูกภารกิจอันยุ่งเหยิงบีบคั้นจนใบหน้าเจือความอาลัยอาวรณ์ กำลังสูดกลิ่นเป็ดย่างที่ลอยมาตามสายลม "ร้านฝูหม่านโหลว เจ้าหนุ่มสาวรู้จักเสพสุขเสียจริง"
จู่ ๆ หนุ่มสาวสามคนก็รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งสันหลัง แล้วก็ถูกกวาดต้อนเข้าห้องหลอมเครื่องรางโดยไม่ทันตั้งตัว
หลินตู้ยังคิดจะดิ้นรน "ข้าเหมือนจะต้องไปหาท่านอาอาจารย์"
"ท่านอาจารย์กำลังรับแขกอยู่ ไม่มีเวลาว่างพบเจ้า" ชางหลีตัดความหวังสุดท้ายของนางอย่างไร้ความปรานี
หลินตู้คิดครู่หนึ่ง อ้อ เวยจื่อมาส่งงานยังไม่กลับไปไหน