สำนักอู๋ซ่าง ตราประทับที่ทางเข้าสำนักถูกเปิดออกอีกครั้ง บนเขากลับมาคึกคักอีกครั้ง
วันนี้ ฟ้าครึ่งหนึ่งแจ่มใส ครึ่งหนึ่งมีเมฆ
ชิวซือเก็บข้าวสาลีที่อยู่ในมือเสร็จ เช็ดเหงื่อ แล้วหันไปพูดกับเด็กๆ กลุ่มหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ว่า "รีบหน่อย เดี๋ยวฝนวิญญาณจะตกหลังจากเมฆหายนะจบลง"
เหรินเจินเงยหน้ามอง "ปีนี้วิบัติอสนีอะไรกัน ใหญ่ขนาดนี้"
ศิษย์อีกคนถามด้วยความอยากรู้ "สำนักเราข้ามเคราะห์บ่อยหรือ"
ชิวซือถอนหายใจ "พ่อข้าบอกว่า ที่สำนักเราเป็นเรื่องปกติ ล้วนเป็นอัจฉริยะ ไม่ต้องแปลกใจ"
นางกางนิ้วนับอย่างจริงจัง "เมื่อสามปีก่อนเป็นอาจารย์เฟิงอี๋ หรือก็คืออาจารย์ของเจ้าเลื่อนขั้น ปีก่อนเป็นศิษย์พี่เทียนอู๋เลื่อนขั้น ปีที่แล้วเป็นศิษย์พี่ม่อหลินเลื่อนขั้น ปีนี้... ศิษย์พี่จิ่นเซวียน? หรืออาจเป็นหยวนเย่กับศิษย์พี่เยี่ยนชิง ช่างเถอะ คาดเดาไม่ถูก"
เหรินเจินเงยหน้ามองอยู่ครู่หนึ่ง "ไม่ถูก น่าจะเป็นอาจารย์ของข้าเอง"
ชิวซือ... วันนี้ก็เป็นวันที่หวังให้พ่อเป็นมังกรอีกวัน
พ่อของนางหมกมุ่นอยู่กับการหาเงินทุกวันจริงๆ!
ช่างเถอะ ช่างเถอะ ยังดีที่จะกลับไปหาแม่ เล่าความจริงว่า มู่เฉินไว้ใจไม่ได้!
"แย่แล้ว ฝนวิญญาณครั้งนี้จะใหญ่แค่ไหนก็ไม่รู้" ชิวซือตบหัวตัวเอง "รีบๆ หน่อย"
สี่คนเริ่มขนย้ายอาวุธเวทที่ใช้เก็บเกี่ยวอย่างวุ่นวาย
อีกด้านหนึ่ง ในเขตหวงห้าม หลินตู้ขมวดคิ้วมองหมากศึกตรงหน้า "เสียงฟ้าร้องนี้อึกทึกเกินไป"
เวยจื่อยกมืออย่างสงบ ปั่นหมากบนกระดานให้ยุ่งเหยิง "ถ้างั้นไม่เล่นต่อ"
"เป็นเพราะเจ้าขึ้นขั้นไท่ชิงช้ากว่าเขาไม่ได้ แล้วใจร้อนใช่ไหม?" ฉู่กวนเมิ่งชี้จุดอ่อนอย่างไม่เกรงใจ "เจ้าก็ลองคิดดู โฮ่วชางอายุมากกว่ามังกรตัวนี้ด้วยซ้ำ! เขายังคิดได้เลย ถ้ายังไม่ขึ้นขั้นไท่ชิงอีก ก็ไม่สมเหตุสมผล"
หลินตู้ยังจ้องกระดานหมาก "ไม่ต้องปั่น ข้าจำได้ ยังเล่นต่อได้"
เวยจื่อหัวเราะ "การจมอยู่กับหมากตายไม่มีประโยชน์ ครั้งหน้าใจคนก็ไม่เหมือนวันนี้แล้ว เริ่มใหม่ดีกว่า"
นางดูอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ลุกขึ้น "ข้ารู้แล้ว"
หลินตู้เข้าไปในห้อง ก้มหน้าร่างผังค่ายกล ทิ้งให้ฉู่กวนเมิ่งกับเวยจื่อมองหน้ากันงงๆ