"อ้อ ก็คราวก่อนจิ่นเซวียนเอาสมุนไพรระดับสวรรค์กลับมาจากเขตหวงห้ามกองหนึ่งน่ะ นางเพิ่งนำไปมอบเข้าคลังในพอดิบพอดี" หลินตู้ส่งเสียงกระซิบบอกคนทั้งสอง จากนั้นก็จุดยันต์ส่งเสียงขึ้นโดยตรง ส่งถึงเจ้าสำนัก
เมื่อหลินตู้จัดการทุกอย่างเรียบร้อย ใจก็ปลอดโปร่ง เรี่ยวแรงในกายผ่อนคลายลง พลังวิญญาณในแดนกำเนิดก็หมุนเวียนขึ้นมาเอง
นางสัมผัสได้ถึงกำแพงของขั้นภูมิเล็กน้อย ไม่มาก แค่เพียงเล็กน้อย
หลินตู้กดกลั้นการหมุนเวียนของพลังวิญญาณไว้อย่างแรง ทำทีเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไล่พลังลมปราณที่พวยพุ่งเข้ามารอบข้างออกไป แล้วพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ หมุนตัวจะปลดเขตต้องห้ามบนร่างเถาเสี่ยน แต่กลับสบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่ลึกล้ำเสียจนเกือบจะน่าหวาดหวั่น
นั่นไม่ใช่แววตาของเถาเสี่ยน
หรืออย่างน้อยก็ไม่ใช่แววตาของเถาเสี่ยนผู้เป็นคนทำงานซื่อตรง
หลินตู้สาวเท้าก้าวไป หยุดตรงหน้าเถาเสี่ยนพอดีเป๊ะ แล้วมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น
นางจ้องดวงตาของเถาเสี่ยนเขม็ง ไม่นานก็นึกถึงความผิดปกติในคฤหาสน์วิญญาณได้
ในห้องไม่ได้จุดไฟ แสงสว่างพลันมืดมิดลงแล้ว ดวงตาของเถาเสี่ยนก็ไม่มีแสงสว่างแม้แต่น้อย จึงไม่อาจสะท้อนใบหน้าที่จงใจอาบด้วยกลิ่นอายดุร้ายของหลินตู้ออกมาได้
หลินตู้พลันยิ้มออกมา นางจ้องมองคนตรงหน้า แล้วเอ่ยเสียงเบา "แอบยืมร่างคนอื่น ดักฟังความลับ แอบดูความเป็นส่วนตัวของเขา เป็นอย่างไร? ได้เห็นสิ่งที่เจ้าอยากรู้หรือยัง?"
"เจ้ามีร่างให้ยืมได้สักกี่ร่าง? มาเชือดหนึ่ง หนึ่ง? เป็นอย่างไร?"
มือเรียวยาวข้างหนึ่งยื่นออกมา กำลังจะบีบคอเถาเสี่ยน คนผู้นั้นก็กะพริบตา จากนั้นก็ร้องเสียงหลงออกมา ถอยหลังกรูดไปหลายก้าว
"ศิษย์เล็กตระกูลหลิน ท่านจ้องข้าแบบนี้จะเอาอะไร?"
เถาเสี่ยนกุมอกที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกจากลำคอ คิดในใจว่า "อาจารย์อาน้อย" แห่งสำนักอู๋ซ่างนี่น่ากลัวเสียจริง ห้องก็มืดอยู่แล้ว เจ้าหน้าขาวกับดวงตาดำโตๆ แถมยิ้มอย่างกับจะกินคน แม้แต่จะบอกว่าเป็นผีที่ปีนออกมาจากหลุมข้าก็ยังเชื่อเลย!