หลินตู้หยิบกล่องหยกสองใบซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ในแหวนเก็บของอันว่างเปล่าออกมา
กล่องหยกเป็นกล่องเก็บพิเศษสำหรับวัตถุวิญญาณล้ำค่า กล่องไหนใช้กับของอย่างนั้น สำนักอู๋ซ่างก็ไม่ได้ใช้กล่องหยกกับของทุกอย่างหรอก
หลินตู้มองเครื่องหมายบนกล่องหยก แล้วหยิบสมุนไพรสวรรค์อันล้ำค่าชิ้นที่สามที่เตรียมไว้ให้ตัวเองออกมา
ขั้นแรกคือบัวสวรรค์ ชำระจิตใจสงบวิญญาณ เปิดเส้นชีพจรหลัก กระตุ้นพลังชีวิต ขับน้ำเสีย ขั้นที่สองคือวิญญาณแท้แห่งทะเลลึก เติมพลังชีวิต ขั้นที่สามก็คือสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เป็นยาฤทธิ์แรงที่ใช้คืนหยางและกู้ชีวิต ชื่อว่าเซวียหยางหูเช่อ
ของสิ่งนี้คนธรรมดาไม่ใช้ และไม่กล้าใช้ เพราะมันร้อนจัดและเป็นพิษร้าย หากใช้ไม่เป็น คนก็จบ
แต่สถานการณ์ของหลินตู้ไม่เหมือนใคร นางมีสมุนไพรสวรรค์สองอย่างแรกเป็นพื้นฐานรองรับ จึงไม่กลัว
“นี่มันช่างต้องฝ่าดงดาบฝ่าทะเลเพลิงจริง ๆ โชคดีที่ตอนนั้นข้าตายไปแล้ว ต่อให้อยากบาดเจ็บอีกก็ยาก”
หลินตู้ถอนหายใจกับตัวเอง บัวสวรรค์อยู่บนยอดเขาหิมะสูง วิญญาณแท้แห่งทะเลลึกอยู่ใต้ท้องทะเลลึกสุด แต่เจ้าสิ่งนี้กลับอยู่ในหินหนืดใต้เปลือกโลกอันดุร้าย
นางหยิบรากไม้สีดำสนิทออกมา ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าสิ่งนี้เป็นขั้นที่สาม หากกินตอนเริ่มแรก คงตายสนิทจนตายไม่ได้อีกแล้ว
นางนั่งขัดสมาธิบนเตียง เริ่มหลอมด้วยสมาธิ
เวลานี้ยามาก็พอดี ร่างกายนางเต็มไปด้วยพลังหยินจนไม่ต่างจากคนตาย
พอเริ่มหลอม หลินตู้ก็สัมผัสได้ถึงความดุร้ายของฤทธิ์ยา
โชคดีที่ตอนนี้ไม่มีคนนอก มิเช่นนั้นคงได้เห็นหลินตู้ที่ทั้งตัวมีไอน้ำพุ่งออกมา ต่างจากคนอื่นที่ควันขึ้นหัว หลินตู้นั้นไอขาวพุ่งทั้งตัว เมื่อมองดูเผิน ๆ ก็เหมือนเซียนที่มาพร้อมเอฟเฟกต์น้ำแข็งแห้ง
ผิวสีซีดไร้เลือดเนื้อของนางภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยชาก็กลายเป็นสีชมพูเหมือนกุ้งต้มสุก
เครื่องจักรไอน้ำจริงแท้ ต้องดูที่หลินตู้เอง
หินเยวี่ยซื่อไม่ได้ออกมาหายใจนานหลายวัน เพิ่งจะแนบออกมาจากข้อมือหลินตู้ ก็ตกใจจนพุ่งขึ้นฟ้า กลายเป็นก้อนขนมปังเม่นบินได้
“เฮ้ย! เจ้าเป็นใคร?”
“หลินตู้ปลอม?”