หลินตู้ใช้ชามที่บิดเบี้ยวเพราะถูกข้าวอัดแน่นกินข้าวมาหลายวัน ระหว่างนั้นหลังอาหารทุกมื้อยังมีน้ำยาขมปี๋รออยู่อีกหนึ่งไห
ทุกครั้งที่เซี่ยเทียนอู๋อุ้มไหดำนั่นออกมา นางก็มักเห็นภาพหลอน หวาดกลัวว่าศิษย์น้องรองผู้งดงามราวเซียนสวรรค์คนนี้จะกล่าวออกมาว่า "พระสนมกุ้ยเฟยรับสั่งว่า ต้องดื่มยาให้หมดจึงจะดี"
ชั่วพริบตาต่อมาก็จะรินให้อีกถ้วย โดยลดราคาครึ่งหนึ่ง
ดื่มยาหมดแล้ว เด็กน้อยที่เฝ้ามองอยู่อีกฟากก็ยื่นขนมมาให้หนึ่งถาด
ตอนแรกขนมยังไม่เป็นรูปเป็นร่าง ครั้งแรกทำเป็นเค้กข้าวที่ยังเห็นรูปร่างเมล็ดข้าว หลังจากนั้นเพราะนางกลืนไม่ลงจริง ๆ ก็เปลี่ยนเป็นลูกกวาดหลากสีและผลไม้เคลือบน้ำผึ้ง
ฝีมือของเด็กสาวดีกว่าศิษย์พี่รองของนางมาก เพียงสี่ห้าวันก็ทำลูกกวาดส้มรสชาติใช้ได้แล้ว
หลินตู้ไม่ได้ติดใจอะไร แต่ระบบติดใจเล็กน้อย
[ตามเนื้อเรื่อง หนีจิ่นเซวียนต้องถูกจับไปเป็นทาสหญิงในวังจอมมาร เพื่อเอาใจจอมมาร จึงได้ทำขนมด้วยมือตนเอง]
"อืม? แล้วไงต่อ เจ้าคิดว่าข้าไม่คู่ควรเท่าหัวหน้าปีศาจนั่นงั้นหรือ?"
ระบบพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ก็ไม่เชิงว่าเช่นนั้น
เพียงแต่รู้สึกผิดปกติ
กลิ่นหอมของส้ม
ระบบสั่นสะท้าน ดูเหมือนมันจะจำได้ ว่าโฮสต์คนนี้ช่างเป็นผู้ผ่านบุปผามากมายเสียจริง...
[ท่านคงไม่คิดจะทำภารกิจด้วยวิธีนี้ใช่ไหม?]
"เจ้าวางใจเถิด ช่วยคิดถึงข้าในแง่ดีหน่อยได้ไหม ข้าไม่เคยหยอกล้อความรู้สึกของเด็กสาวไร้เดียงสา"
หลินตู้ยิ้มบาง ๆ "แต่เสน่ห์ข้านั้นใหญ่หลวงนักก็ไม่ใช่ความผิดข้านี่"
ระบบกำลังสั่นเทา
หลินตู้ หญิงผู้มีจิตใจย่ำแย่ ช่างน่ากลัวนัก
[ในเนื้อเรื่องเดิม ท่านเป็นเต๋าไร้ปรานี]