ณ หอตำราสำนักอู๋ซ่าง หลินตู้นั่งอยู่ริมหน้าต่าง จ้องกระดานหมากตรงหน้าอย่างสงบ
หยวนเย่และเยี่ยนชิงเดินตามกันเข้ามา คนหนึ่งถือสมุดเล่มเล็ก อีกคนถือโน้ตเพลง แต่ทั้งคู่ไม่ได้ดูของในมือเลย
"ข้าไม่มีปัญหา แต่อาจารย์อาน้อยยุ่งขนาดนี้ ยังต้องดูแลการติดต่อกับหอการค้าเหลียงเฉินอีกหรือ?"
หลินตู้หยิบหมากดำเม็ดหนึ่งขึ้นมา "ไม่เชิง ข้าแค่กลัวเจ้าจะแยกไม่ออกต่างหาก"
หยวนเย่ถอนหายใจ "อาจารย์อาน้อย ข้าอายุสามสิบกว่าแล้ว ที่ต้าจั๋วอายุสามสิบกว่าข้าเป็นปู่ได้แล้ว! ไม่ต้องเป็นห่วงขนาดนี้ก็ได้"
"ก็ได้" หลินตู้รู้ดีถึงนิสัยของตัวเอง นิสัยชอบควบคุมทุกอย่างมากเกินไป ไม่ค่อยไว้ใจสติปัญญาของคนอื่นเท่าไรนัก
แต่มีคำพูดหนึ่งกล่าวไว้ว่า หากไม่รู้จักใช้ทีม ก็ต้องทำงานเองจนตาย
หลินตู้ตัดสินใจอย่างน้อยก็เชื่อมั่นสักครั้งในตัวคนที่ตนกับศิษย์พี่รองสั่งสอนมาอย่างยากลำบาก อย่างน้อยหยวนเย่ก็ไม่ใช่คนโง่
"หากมีเรื่องของหูโยว หรือธุรกิจใดที่เกี่ยวข้องกับฟู่ซื่อฟาง จงบอกข้าทันที"
หลินตู้วางหมากดำลง จากนั้นวางหมากขาวต่อ "คนของฟู่ซื่อฟางทุกคนมีตราสัมผัสวิญญาณ ไม่ง่ายที่จะขอความช่วยเหลือจากคนนอก ต่อให้ขอ ก็จะปกปิดไว้มิดชิด คงไม่บอกตรง ๆ หรอก"
"หูโยวอยู่ในอาณาเขตของฟู่ซื่อฟาง แม้แต่วันเดียวที่ไม่อยู่ในหอหญิง ก็จะมีคนรายงาน ตอนนั้นแม้จะตัดขาดความเป็นพ่อลูกต่อหน้าธรรมาจารย์ใหญ่ แต่ก็ยากจะบอกได้ว่าจะไม่ทำให้เกิดความสงสัยขึ้นอีก"
"ดังนั้น หากธุรกิจใดผิดปกติ จงเรียกข้ามาทันที หูโยวบำเพ็ญไม่สูง แม้สมองจะดีอยู่บ้าง แต่แดนบำเพ็ญแห่งนี้ไม่มีกฎหมายใด ๆ สงสัยใครก็ฆ่าได้ เป็นเรื่องธรรมดา"
หยวนเย่พยักหน้า "ปัญหาไม่ใหญ่ ไว้ใจข้าเถิด อาจารย์อาน้อย!"
สายตาหลินตู้หันไปทางเยี่ยนชิงที่ดูตื่นเต้นอยากพูด "มีอะไรก็พูดมา"