แม้ว่าคนในสำนักอู๋ซ่างส่วนใหญ่จะไม่เคยตั้งข้อสงสัยในสติปัญญาของหลินตู้ แต่ในที่นั้น กลับไม่มีใครสักคนเดียวที่ตามความคิดของนางทัน ยกเว้นวิญญาณจิตเหวินฝูเพียงก้อนเดียว
ชางหลีแสดงสีหน้าฉงนออกมาเป็นครั้งแรก "ไม่สิ ศิษย์น้องเล็กพูดอะไร เจ้าฟังเข้าใจหรือไม่"
จวีเยวียนเกาหัว "แยกออกมาเป็นตัว ๆ ข้าเข้าใจหมด แต่รวมกันแล้วฟังไม่รู้เรื่องเลย ศิษย์พี่ ว่าแต่ข้าไม่เป็นไร เจ้าไม่ควรฟังไม่เข้าใจนะ"
ชางหลีพูดอย่างสงบ "ฟังไม่เข้าใจก็ช่างมันเถิด จำเป็นจะต้องเข้าใจด้วยหรือไร หาเรื่องทุกข์ใจใส่ตัว"
"แต่พวกเราเป็นศิษย์พี่ของนางนะ อย่างนี้พวกเราดูโง่เอามาก ๆ" จวีเยวียนยืนอยู่ข้าง ๆ "เจ้าอย่างนี้ระวังศิษย์น้องเล็กจะรังเกียจ เจ้าไม่เล่นด้วย"
"นางไม่ชอบเล่นกับเจ้าหรอก แต่ไม่ได้แปลว่านางเล่นกับข้าไม่ได้ ตอนนี้อาวุธเวทส่วนใหญ่บนตัวนาง ข้าหลอมเองทั้งหมด" ชางหลีเอ่ยข้อเท็จจริงด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เจ้าจะเข้าใจคุณค่าของช่างหลอมเครื่องรางระดับสวรรค์หรือไม่ ฮึ!"
จวีเยวียน: ...
เขาหันไปมองเฟิงอี๋ "ศิษย์น้อง"
เฟิงอี๋ยืนอยู่ตรงนั้น สายตาหันมามองเขาอย่างเย็นชา รูปร่างสูงสง่า ท่าทางเย่อหยิ่ง ดวงตาเรียบนิ่งสื่อความหมายออกมาเป็นสองคำ "มีเรื่องหรือ?"
จวีเยวียนยอมแพ้ ยืนเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ ตัวเขาเอง ถูกเขี่ยทิ้งคือชะตากรรมของเขา เขาเข้าใจดี
อีกด้านหนึ่ง หลินตู้กำลังสนทนาอยู่ในแบบที่นอกจากตัวเองกับเหวินฝูแล้ว ไม่มีใครฟังเข้าใจ
"ตั้งแต่หลังสุสานเทพมา ข้าก็ต้องการแสวงหาพลังแห่งกฎเกณฑ์ เพื่อใช้มัน ทำให้ความปรารถนาของตัวเองเป็นจริง"
"พลังแห่งกฎเกณฑ์ หากใช้เป็น ยกระดับสิ่งต่าง ๆ ได้มากมาย"
"ข้าอยากเดินบนเส้นทาง ที่ไม่เคยมีใครเดินมาก่อน"
"ชาวโลกล้วนคิดว่า ต่อเมื่อกายแข็งแกร่ง บำเพ็ญถึงขั้นสูงสุด จึงจะได้เห็นมุมหนึ่งของพลังแห่งกฎเกณฑ์ ถึงแม้จะเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสูง ก็ต้องหมั่นฝึกกายบำเพ็ญใจ พยายามได้รับความเมตตาจากกฎเกณฑ์แห่งสวรรค์ เพื่อไขว่คว้าโอกาสก้าวหน้าไปอีกขั้น"