"ซินหยา เหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่นี่" ข้างกายผู้ใหญ่บ้าน ชายผู้หนึ่งหน้าคล้ำไปด้วยโทสะ มือทั้งสองว่างเปล่า ทว่าหว่างคิ้วเผยแววดุร้ายออกมาชัดเจน
"ไป กลับไปกับเราเถิด" ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยขึ้น "เจ้าเด็กคนนี้ ออกมาวิ่งเล่นกลางดึกค่อนคืน รบกวนการพักผ่อนของศิษย์เต๋า ช่างไร้มารยาทยิ่งนัก"
เขาพูดพลางส่งสัญญาณให้ชายข้างกายเข้าไปพาตัวซินหยาออกมา
เซี่ยเทียนอู๋ขวางหน้าซินหยาไว้ "เมื่อครู่ นางถูกทำให้ตกใจ ข้าเป็นผู้บำเพ็ญแพทย์ ขอข้าตรวจดูนางเถิด"
สตรีท่วงท่าเย็นชาผู้นั้นยืนอยู่ตรงนั้น ไม่หลบไม่หลีก แววตาใสกระจ่างอย่างเยือกเย็น แม้แต่ชายกระโปรงก็ไม่ขยับเขยื้อนเพราะผู้คนบุกเข้ามาใกล้
"นางมาหาข้าก็เพราะกลางคืนรู้สึกไม่สบายท้อง อาจารย์อาน้อยน้อยของข้ากำลังเล่นหยอกล้อกับคนพรรคดาวบินอยู่ นางถูกทำให้ตกใจกลัว จึงล้มลงนั่งทรุดกับพื้น"
ชายหนุ่มค่อนข้างไม่เชื่อ "จริงหรือ?"
เซี่ยเทียนอู๋แม้แต่ตาไม่กระพริบ "ข้าน้อย ศิษย์รุ่นที่ร้อยแห่งสำนักอู๋ซ่าง เซี่ยเทียนอู๋ สืบทอดวิชาจากเจียงเหลียง จอมยุทธ์ปราณกำเนิดลำดับที่หกสิบเก้า จิตใจหมอรักษาดั่งพ่อแม่ ข้าจะดูแลให้นางตั้งครรภ์อย่างสงบ ก่อนจะส่งกลับไป"
นางพูดพลางหันไปมองอาจารย์อาน้อยแวบหนึ่ง "อาจารย์อาน้อยน้อยของข้ายังเยาว์วัยชอบเล่นสนุก ก่อเสียงดังไปหน่อย ให้ทุกท่านเห็นเป็นเรื่องขบขันแล้ว"
หลินตู้แบกความผิดนี้เงียบ ๆ พลางถอนหายใจในใจว่าคนหน้าตายแม้โกหกก็สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง นับเป็นพรสวรรค์แท้จริง
ไม่เคยคิดเลยว่าผู้ไม่ถนัดพูดและไม่เคยโกหกอย่างเซี่ยเทียนอู๋ อยู่ดี ๆ ก็ปลุกคุณสมบัติแฝง ‘ภายนอกขาวภายในดำ’ ขึ้นมาได้
"เรื่องของหมู่บ้านเราเอง ไม่ต้องให้เจ้ามายุ่งวุ่นวาย หญิงใดคลอดบุตรก็ล้วนผ่านมาเช่นนั้น เหตุใดนางจึงต้องให้ผู้บำเพ็ญแพทย์ช่วยรักษาครรภ์ ไม่จำเป็น ไปเถิด ซินหยา!"
ชายหนุ่มจ้องมองเซี่ยเทียนอู๋ หวั่นเกรงต่อแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างนางอย่างเลือนราง สุดท้ายไม่กล้าพุ่งเข้าไป ได้แต่ออกแรงกดดันสตรีที่ยังนั่งทรุดอยู่ตรงนั้น
สตรีเงยหน้าขึ้น ดูหวาดกลัวยิ่งนัก เมื่อได้ยินดังนั้นตัวสั่นพลางพึมพำอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยวาจา