"เจ้าจะทะยานสู่สวรรค์แล้วหรือ?" หลินตู้เอ่ยถาม
เหยียนเหย่พยักหน้า "ถึงเวลาแล้ว"
เขากล่าวเสริมอีก "หากไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าคงทะยานไปตั้งนานแล้ว"
หลินตู้หัวเราะเบา ๆ "ข้าแต่ลมปาก เจ้าก็ไม่ดูตัวเองเมื่อหลายสิบปีก่อน เกือบจะแข็งเป็นน้ำแข็งอยู่แล้ว"
เหยียนเหย่ยกมือ ต่อหน้าธารกำนัล ดีดหน้าผากหลินตู้ทีหนึ่ง
"เจ้านี่มันคอยขาด อาจารย์จอมยุทธ์ค่ายกลแล้วหยิ่งนักหรือ? ลูกศิษย์เก่งกว่าอาจารย์ ก็กล้าเอาหน้าอาจารย์ไปทิ้งต่อหน้าธารกำนัลหรือ?"
คำพูดนี้ ยิ่งตอกย้ำสถานะจอมยุทธ์ค่ายกลของหลินตู้ให้แน่นหนายิ่งขึ้น
หลินตู้ร้องซี้ดทีหนึ่ง ยกมือขึ้นกุมหน้าผาก ยิ้มอย่างดุร้าย "อาจารย์ ข้าก็เป็นจอมยุทธ์ค่ายกล ต้องการหน้าตาเหมือนกันนะ!"
เหยียนเหย่ยิ้มเย็น "หน้าตาเจ้ายังไม่ใหญ่พออีกหรือ?"
หลินตู้ส่ายหน้า "สู้ของอาจารย์ไม่ได้"
เหยียนเหย่เอามือไพล่หลัง ไม่คิดว่าหลินตู้จะยอมรับอย่างง่ายดายขนาดนี้ ถึงกับหาคำโต้ไม่ทัน
"พูดเรื่องสำคัญเถอะ ทุกคนมองอยู่" หลินตู้เตือน
"ก็เจ้าเริ่มไม่เอาจริงเอาจังก่อนนะ" เหยียนเหย่พูด พร้อมกับทั้งสองคนหันไปพร้อมกัน มองไปที่ไคหยางท่ามกลางฝูงชน
คนทั้งสองหน้าตาไม่ค่อยคล้ายคลึงกันนัก แต่ดวงตาสีเทาสองคู่จ้องไปที่คนเดียวกัน ต่อให้อีกข้างหนึ่งมองไม่เห็นก็ตาม ก็ทำให้ผู้คนขนลุกขึ้นมาได้
ไคหยางมองไปที่เหยียนเหย่ "จอมยุทธ์ค่ายกล? เหยียนเหย่?"
เหยียนเหย่เลิกคิ้ว "ใครพูดอยู่หรือ? ข้าเป็นคนตาบอด มองไม่เห็น"
ไคหยาง: ...
"วันนี้เจ้าควรจะทะยานสู่สวรรค์ได้แล้วกระมัง"
"ควรจะทะยานแล้ว เจ้ามีความเห็นอะไรหรือ? หรือว่า เจ้าไม่อยากให้ข้าทะยาน?"
น้ำเสียงเหยียนเหย่แผ่วเบา ไม่ปิดบังความมุ่งร้ายของตนแม้แต่น้อย
ไคหยางส่ายหน้า "มาเพราะเลื่องชื่อ ได้แต่ชมพิธีเท่านั้น"
รอยยิ้มของหลินตู้แข็งทื่อไปชั่วขณะ รีบนึกอะไรบางอย่างออก