ช่างฝีมือยืนอยู่ใต้แสงอาทิตย์ที่หายไปนาน ถูกแดดส่องจนต้องหรี่ตาลง ท่าทางแบบ "หายนะจะมาถึงก็ช่าง ข้าหลับก่อน ที่แย่สุดก็แค่ผูกคอตาย"
ตอนที่เขาถูกจับได้ ก้อนเนื้อที่ใช้ทดลอง วิญญาณที่ถูกกักขัง และหนังมนุษย์ที่ถูกพลังมารพันรอบ วางเรียงรายกันอยู่ตรงนั้น ดูยังไงก็เหมือนผู้บำเพ็ญนอกรีตที่กล้าท้าทายฟ้าอย่างยิ่ง ไม่มีจุดใดให้โต้แย้งได้เลย
เหล่าผู้คนแห่งสำนักอู๋ซ่างต่างถอนหายใจพร้อมกัน
หนีจิ่นเซวียนพูดอย่างจริงจัง "แต่พวกเราได้ยินข่าวแล้วก็รีบมาทันที เพื่อจะได้ช่วยเจ้าแก้ต่างให้ เจ้าไปช่วยคนชัด ๆ ทำไมไม่ยอมให้ความจริงกระจ่างล่ะ"
นางมองคนด้วยแววตาจริงใจเกินไป ช่างฝีมือทำได้เพียงหลบตานาง แล้วสะบัดมือที่แข็งทื่อ "เด็กน้อย รู้อะไรกัน?"
"ความจริงไม่เคยสำคัญ สิ่งสำคัญคือต้องมีคนรับผิดแทน รับกระแสโกรธแค้นของประชาชน"
ช่างฝีมือยิ้มแหย "ตอนโลกต้องการทิ้งเจ้า เจ้าจะเกาะเกี่ยวขึ้นไปอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์"
"รู้ไหมว่าทำไมคำพูดถึงพิสูจน์อะไรไม่ได้? เพราะสิ่งที่ออกจากปากคน ควบคุมได้ คนจึงเชื่อสิ่งที่ตาเห็นมากกว่า"
"เจ้าจะพูดยังไงก็ไม่มีประโยชน์"
หนีจิ่นเซวียนขมวดคิ้ว คิดอย่างจริงจัง "แต่อาจารย์อาน้อยบอกว่า ตราบใดที่คนยังอยากมีชีวิตอยู่ ก็จะหาหนทางมีชีวิตต่อได้เสมอ ตอนนั้นเจ้าไม่ยอมตาย ก็เพราะยังอยากมีชีวิตอยู่ไม่ใช่หรือ?"
ม่อหลินเหลือบมองเซี่ยเทียนอู๋ "เจ้าจะเก็บเขาไว้หรือ?"
เซี่ยเทียนอู๋พยักหน้า "ช่างฝีมือเข้าใจเรื่องพวกนี้มากกว่าข้า หนังสือฉบับล่าสุดของเขา บอกว่าได้แตะต้องวิธีแก้บางอย่างแล้ว ข้าว่าอธิบายได้"
ม่อหลินส่ายหน้า "ตอนนี้เจ้าพูดยังไงก็ไร้ประโยชน์ ยกให้ข้าก่อน"
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "ทุกท่าน โปรดฟ้าข้าก่อน"
แรงกดดันแห่งขั้นฮุยหยางกดให้บรรยากาศเงียบสงบลงอีกครั้ง "ข้า ศิษย์พี่ใหญ่รุ่นที่ร้อยแห่งสำนักอู๋ซ่าง ม่อหลิน วันนี้พวกเรามา ไม่ได้เพื่อขัดขวางทุกท่านทำตามวิถีสวรรค์ ปราบปีศาจร้าย"