สำนักอู๋ซ่าง ยามราตรีมืดมิดสงัดนิ่ง ไร้เสียงใดแว่ว
สุราเหลือก้น ถ้วยว่างเปล่า เปลวเทียนค่อยๆ ดับลง
สามคนลุกขึ้น เก็บข้าวของเสร็จสรรพ ต่างคนต่างกลับเรือนของตน วันนี้มีสุราย่อมเมาเสียวัน พรุ่งนี้ต้องตรากตรำฝึกฝนต่อไป
หยวนเย่เดินไปได้ครึ่งทาง จู่ๆ ก็เกิดความกังวลขึ้นมา "เจ้าว่า...จิ่นเซวียนกลับไปอย่างนี้ ถ้าถูกสายลับนั่นรู้ความเข้าไปจะทำอย่างไร จะมีอันตรายไหมนะ?"
เยี่ยนชิงเรือนของเขาอยู่คนละฝั่งซ้ายขวา ได้ยินแต่ไกล "ไม่ยังมีศิษย์พี่ใหญ่กับอาจารย์อยู่อีกหรือ ถึงขนาดนั้นเชียวหรือ?"
หยวนเย่ที่กำลังจะก้าวเข้าประตูเรือน หันเท้ากลับมา "ข้าไปดูหน่อยเถอะ"
กลางเชิงเขาหงเหลียงอี๋ มีเรือนเล็กๆ ตั้งอยู่ หน้านอกประตูมีดอกไม้ภูเขาบานสะพรั่ง หิ่งห้อยทอแสงเป็นจุดๆ ราวกับความฝันที่ลอยละล่องในคืนฤดูร้อน
หนีจิ่นเซวียนตกลงมาหน้าลานบ้าน ก็เห็นตรงประตูมีตะเกียงดวงหนึ่งแขวนลอยอยู่
นางถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ จึงได้เห็นว่าที่หน้าประตูของตนมีคนหนึ่งนั่งยองๆ อยู่
หนูน้อยผุดลุกขึ้นทันใด ตะเกียงอันเจิดจ้าดั่งแสงจันทร์ถูกยกสูงขึ้นไปในอากาศ ด้วยแสงแห่งตะเกียงแก้ว หนีจิ่นเซวียนจึงเห็นคนที่รอคอยตนอยู่อย่างชัดเจน
หนูน้อยเปลี่ยนเป็นอาภรณ์ขาวสะอาดตา ขอบเสื้อแดงสด ขับให้ใบหน้าขาวผ่องเรืองรอง ริมฝีปากแดงสด งดงามยิ่ง แสงที่อ่อนโยนทอดลงบนเรือนร่าง ทำให้ดูสุขุมนุ่มลึก ราวกับผู้บริสุทธิ์ไร้พิษสง
ฉีเจินถือตะเกียงกระต่ายกอดจันทร์แก้วลิ่วลีดวงหนึ่ง พอเห็นหนีจิ่นเซวียนกลับมาจึงยิ้มออก ดูคล้ายทูตสวรรค์ที่มารับคนทะยานสู่สวรรค์ "ศิษย์พี่ ท่านกลับมาแล้ว!"
ดวงตาของเขาประดับประดาไปด้วยความดีใจ ตรงดิ่งเข้ามาหาหนีจิ่นเซวียน
"เจ้าคอยข้าทำไม?" หนีจิ่นเซวียนรู้สึกประหลาดใจ ฉีเจินถูกจัดให้พักอยู่ระหว่างถ้ำบำเพ็ญของศิษย์พี่ใหญ่กับอาจารย์ ตามปกติไม่ควรอยู่กลางเขาได้
ฉีเจินได้ยินดังนั้น ขนตาดำดั่งปีกกาไหวระริก "ข้า...ข้าอยากมอบของขวัญให้ศิษย์พี่"