เพียงพักเดียว ชุยอวี๋จวินก็เล่าเรื่องราวของตนทั้งก่อนและหลังทะลุมิติจนหมดเปลือก
เป็นนักศึกษาวัยกำลังจะยี่สิบ บิดามารดารักใคร่ ครอบครัวอบอุ่น เติบโตมาในอ้อมอกแห่งความสุข นิสัยชอบอ่านนิยาย อ่านดึกถึงรุ่งเช้า ใจสั่นตายจาก แล้วก็ทะลุมิติมาอย่างนั้น
"ที่นี่ไม่มีเกม ไม่มีคอมพิวเตอร์ ไม่มีมันฝรั่งทอด น้ำอัดลม หรือเค้ก ไม่มีอะไรเลย... ข้าคิดถึงหมี่คลุกน้ำพริกของแม่"
พูดจบชุยอวี๋จวินถึงได้รู้ว่า จนถึงตอนนี้หลินตู้ยังไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องของตัวเองเลยสักคำ จะว่าไม่มีก็ไม่ใช่ เพียงตอบไปแค่ประโยคเดียวว่า ตอนนางทะลุมิติมานั้นอายุยี่สิบกว่าแล้ว โตกว่าชุยอวี๋จวินนิดหน่อย
นางก็แค่นั่งอยู่เช่นนั้น ใบหน้าประดับรอยยิ้มบางเบา ดั่งพี่สาวผู้เปี่ยมปัญญาคอยรับฟังน้องสาวพร่ำเล่าเรื่องราวไม่หยุดหย่อน เอ่ยตอบก็เพียงเพื่อแสดงว่าตนกำลังฟังอยู่ ทั้งที่อยู่ใกล้กันมาก เพียงนั่งข้างนาง ทว่ากลับให้ความรู้สึกราวกับห่างไกล
ให้ตายเถิด ตามอายุแล้วหลินตู้น่าจะเด็กกว่านาง นางนั่งตามสบายบนหินที่ยื่นออกมา มองนางพูดจา ทว่าสายตากลับคล้ายกำลังมองทะลุผ่านนางไปหาสิ่งใด
ในเนื้อหาเดิม หลินตู้มีบทบาทน้อยมาก ถูกกล่าวถึงเพียงผ่าน ๆ เป็นอัจฉริยะจากฟ้าแต่เคราะห์ร้ายที่ร่างกายอ่อนแอ ไม่เคยปรากฏตัวในโลกภายนอก
จนกระทั่งวันที่งานประลองที่แคว้นกลาง นางบนอัฒจันทร์ได้เห็นท่วงท่าสง่าและคลี่คลายสถานการณ์ของหลินตู้ จึงได้รู้สึกอย่างแท้จริงว่า ฉากหลังที่ถูกกล่าวผ่าน ๆ เพียงไม่กี่คำนี้ ร้ายกาจปานใด
และคนเช่นนี้ ที่มาจากโลกเดียวกันกับนาง ก็คือแบบที่ใจนางใฝ่หา
ถ้าจะว่าไป เซี่ยเทียนอู๋คือตัวโปรด หลินตู้ก็ถือเป็นคนที่มาทีหลังแต่แซงหน้าขึ้นเป็นที่ชื่นชอบได้
หลินตู้กำลังไตร่ตรองข้อมูลที่แฝงในคำพูดของชุยอวี๋จวิน มองนาง น้ำเสียงและท่าทางยามพูดด้วยนั้น แท้จริงก็เหมือนนักศึกษา เปี่ยมด้วยความใสซื่อตรงไปตรงมา น่าจะเชื่อได้