หลินตู้ในภวังค์มายา กำลังจะยกเท้าเลี่ยงบริเวณนี้ไป ก็พลันได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น "ใคร!"
หลินตู้มองเห็นเงาสีครามหนึ่ง เปลือกตากระตุก รีบติดยันต์ล่องหนใส่ตัวเอง แล้วพุ่งตัวลงไป ฝ่ามือหนึ่งพร้อมกับยันต์ล่องหนตบไปที่หลังของเยี่ยนชิง
บัณฑิตชุดครามกำลังจะกรีดร้อง กลับถูกหลินตู้ปิดคอเสียก่อน แล้วถูกจับต้นคอหลังลากไปหลังภูเขาจำลองแห่งหนึ่ง
เยี่ยนชิงเพิ่งจะรู้ว่าเป็นอาจารย์อาน้อยของตัวเอง เบิกตากว้าง อ้าปากก็พบว่าไม่มีเสียง จึงได้แต่ยกมือทำท่าทาง
หลินตู้ใช้สัมผัสวิญญาณสื่อสารโดยตรงว่า "ข้าไม่ได้ปิดสัมผัสญาณวิเศษของเจ้า เจ้าสื่อสารกับข้าได้โดยตรง แต่อย่าให้ผู้คนในภพวิญญาณรู้ มิเช่นนั้นภพวิญญาณจะถล่มทลาย เราจะถูกขังอยู่ในดินแดนของมัน ไม่มีทางออกไปได้อีก"
เยี่ยนชิงร่างสูงขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงหลายปีมานี้ สวมชุดครามก็ดูผอมบาง ตอนนี้ต้องงอตัวหดลงไปด้วยความกลัวว่าจะถูกพบ
"ได้ขอรับ อาจารย์อาน้อย!"
หลินตู้ตอนแรกยังสนใจอยู่ที่หน้าห้อง ปีกกลับไปมอง ก็เหมือนเห็นกุ้งสดที่เพิ่งถูกตักขึ้นมาจากน้ำ
"เจ้างอตัวทำไม? ข้าตบเจ้าหรือ? ยืดตัวตรงสิ!"
เยี่ยนชิงอยากจะบอกว่าตบแล้ว แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าพูด ได้แต่ชี้ไปที่ภูเขาจำลองอย่างน้อยใจ "ศิษย์สูงกว่าภูเขาจำลองขอรับ"
ภูเขาจำลองนี้ไม่สูงจริง ๆ สูงกว่าหลินตู้เพียงไม่กี่นิ้วเท่านั้น เยี่ยนชิงไม่ต้องยืดตัวจนสุดก็สูงเกินภูเขาจำลองแล้ว
หลินตู้ตอบอย่างไม่ใส่ใจ "อือ รู้แล้วว่าเจ้าสูงขึ้น แล้วไง?"
"ไม่ใช่ไม่ให้ใครเห็นหรือขอรับ?"
"เจ้าคิดว่าข้าตบเจ้าไปทำไม?" หลินตู้ถอนหายใจ "บนหลังเจ้า ข้าติดยันต์ล่องหนให้แล้ว ภายในเวลาหนึ่งธูปก็ไม่มีปัญหา วางใจได้ ที่ลากเจ้ามาหลังภูเขาจำลองเพราะกลัวว่าเจ้าจะชักดาบออกมาโดยสัญชาตญาณ"
การระเบิดพลังวิญญาณอันรุนแรงของการชักดาบ ต้องถูกจับได้แน่นอน
เยี่ยนชิงเพิ่งจะยืดตัวตรง ผู้คนที่อยู่หน้าห้องปีกไปก็หายไปแล้ว