การลากคนที่สูงเกือบหนึ่งเมตรเก้าสำหรับหลินตู้ยังคงเหนื่อยเกินไป ที่จริงไม่ใช่เพราะน้ำหนัก แต่เป็นเพราะความสูงที่เกะกะ ยิ่งกว่าหินสิงโตเสียอีก
ก้าวเข้าไปในโลงดำ ทั้งสองคนเกือบจะเหยียบอากาศพร้อมกัน ตกลงไปในความว่างเปล่า เท้าอ่อนแรง
ทันทีที่ก้าวออกจากประตูเกิด ทั้งสองคนก็เข่าอ่อนลงพร้อมกัน หลินตู้เกือบจะสะท้อนกำพัดฝูเซิง หล่อพลังวิญญาณเข้าไป แล้วร้องขึ้นเสียงสูง "จิ่นเซวียน เทียนอู๋ เปิดค่ายกลไฟดิน!"
คนสองคนที่ไม่รู้สถานการณ์เห็นหลินตู้ปรากฏตัว แล้วได้ยินประโยคนั้น ก็รีบเร่งเสริมค่ายกลไฟดินที่เตรียมไว้ก่อนเปิดโลงให้สมบูรณ์
หลินตู้คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นอย่างหนัก พลางสอดพลังวิญญาณจากพัดฝูเซิงเข้าไปในค่ายกลไฟดินที่วางไว้ก่อนหน้านี้ มือซ้ายแบออก ฝ่ามือถูกไฟหยินแผดเผาจนเป็นรอยด่างดำเขียวปะปนกัน และตรงกลางนั้นคือตะปูปิดเส้นชีพจรเจ็ดดอกอย่างชัดเจน
เยี่ยนชิงที่อยู่ข้างๆ คุกเข่าลงทั้งสองข้างดังตุบ ดาบยาวกระแทกพื้นดังเคร้ง "เฮ้อ เข่ากำลังจะแตกแล้ว"
เขาหันขวับ มองอาจารย์อาน้อยที่แม้แต่จะล้มก็ยังหล่อได้อย่างไร้ที่ติด้วยความเหลือเชื่อ พลางนึกในใจหนึ่งคำ "อือ"
พื้นรอบโลงดำจู่ๆ ก็เชื่อมต่อกันเป็นลวดลายค่ายกลสีแดงฉาน หลินตู้คว้ามือเยี่ยนชิงมาอย่างไม่แยแส "เลือดพรหมจารีหรือ?"
"...หือ?" เยี่ยนชิงเบิกตากว้าง
หลินตู้รีบร้อน ถามอีกครั้ง "ใช่หรือไม่?"
"ใช่ ใช่ ใช่"
แสงวิญญาณสีขาววาบผ่านปลายนิ้วของเขา หลินตู้ทำให้ตะปูทั้งเจ็ดเปื้อนเลือดของเยี่ยนชิง จากนั้นใช้พลังวิญญาณห้ามเลือดให้เขา แล้วโยนตะปูไปยังเจ็ดตำแหน่งในลวดลายค่ายกล
กลายเป็นค่ายกลเจ็ดด่านเล็กๆ อย่างชัดเจน
ตะปูปิดเส้นชีพจรที่กดทับเส้นหยินชั่วร้ายเฉินเหยียนมานับพันปีย่อมติดไอหยินและไอพยาบาทของเฉินเหยียน เลือดพรหมจารีมีพลังหยางเข้มข้น เอาชนะปีศาจร้ายโดยธรรมชาติ ค่ายกลเจ็ดด่านเล็กคือเพื่อนำดวงวิญญาณ