หลินตู้แกละหยินเยวี่ยซื่อออกมาโดยไม่สนใจเสียงบ่นงึมงำผ่านพันธสัญญาวิญญาณ หันหลังเดินออกไปลงบันได พอเห็นโฮ่วชางยืนทำหน้าบึ้งเหมือนจะชักดาบฟันคนได้ทุกเมื่อ
ถึงแม้เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ยุงที่บินผ่านไปก็ยังเหมือนเป็นหนี้เขาแปดล้าน
"ไปเถอะพี่ใหญ่"
โฮ่วชางลุกขึ้นจ่ายเงินอย่างฝืนใจ เพราะด้วยสถานะของหลินตู้ เขาไม่อาจลงโทษนางได้ สุดท้ายก็ได้แต่พูดกัดฟัน "ข้ากลับไปจะเล่าให้ศิษย์พี่ใหญ่ฟังทุกอย่าง"
ตีไม่ได้ด่าก็ไม่ได้ ดังนั้นจึงเลือกใช้ไม้ตายสุดท้ายคือการฟ้องผู้ใหญ่
"อือๆ ได้สิพี่ใหญ่เจ้าก็ไปบอกได้ แต่ก่อนอื่นเราไปกินข้าวดึกกันก่อน ไม่งั้นกระต่ายที่ข้าเลี้ยงไว้จะก่อการกบฏเอา" หลินตู้ปัดๆ โฮ่วชางไปพลาง หันไปปัดกระต่ายที่เพิ่งใช้เป็นโล่บังการดักฟังของกล้องสอดส่อง "ทั้งถนนเลยตามสบาย"
โฮ่วชางอยากจะเดินจากไปมาก แต่ท่านอาจารย์สั่งให้พาน้องสาวกลับบ้านให้ครบ จึงต้องจำใจตามหลินตู้กินของจนทั่วทั้งถนนกลางคืน
อื่นๆ พอว่า แต่ใครจะไปคิดว่ากระต่ายบ้านดีๆ จะกินเนื้อกระต่ายย่าง?
โฮ่วชางสิ้นหวังกับโลกที่ไม่ปกติใบนี้
ฉู่กวนเมิ่งกินของหมดทุกชนิด แล้วก็เอนกายนอนแผ่บนบ่าหลินตู้เพื่อย่อยอาหาร
"อิ่มหรือยัง? ทั้งถนนแทบจะให้เจ้ากินหมดแล้ว โชคดีที่ข้าแลกศิลาชั้นต่ำไว้บ้าง ไม่งั้นก็ต้องจ่ายด้วยศิลาชั้นสูง พ่อค้าแม่ค้าเล็กๆ พวกนี้หาเงินทอนไม่ได้หรอก"
"นี่คือค่าตอบแทน" ฉู่กวนเมิ่งพูดอย่างไม่เกรงใจ "เจ้ารู้ไหมว่าภาพมายาแค่ฉากหนึ่งต้องใช้พลังมากแค่ไหน?"
หลินตู้พยักหน้า "รู้แล้วๆ"
ฉู่กวนเมิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ "เจ้าไม่จนนักหนาหรอกหรือ?"