หลินตู้มองภาพตรงหน้า ขมวดคิ้วเข้าหากัน แม้นางจะรู้มานานแล้วว่าเหวินฝูเชี่ยวชาญวิชาต้องห้ามรอบด้าน ชำนาญวิชาปรับแต่งและยึดร่างเป็นที่สุด แต่คนตรงหน้านี้ เมื่อเทียบกับช่างฝีมือที่แม้แต่หัวยังถอดออกมาเล่นได้ตามใจชอบแล้ว ยิ่งเกินพิกัดไปอีกขั้น
อย่างน้อยช่างฝีมือต่อให้ปะติดปะต่ออย่างไร เขาก็ยังทะนุถนอมหัวของตัวเองเป็นอย่างดี หัวนั้นเป็นหัวของเขาเอง ใบหน้านั้นเป็นใบหน้าของเขาเอง
นางถอยหลังไปหนึ่งก้าว ชั่วขณะไม่อาจยืนยันได้ คนตรงหน้านี้ เป็นเหวินฝูจริง ๆ หรือ?
เหวินฝูเห็นหลินตู้ก้าวถอย เขาหัวเราะเยาะตัวเอง คิดไม่ถึงว่าแม้แต่หลินตู้ ผู้กล้าหาญถึงขั้นบุกเดี่ยวเข้าสู่แดนมาร ยังต้องหวาดกลัวเมื่อเห็นสภาพของเขา
"กลัวแล้วหรือ?"
หลินตู้ส่ายหน้า "ข้ากำลังวิเคราะห์ความสมเหตุสมผลและความเป็นไปได้ของการดัดแปลงกระดูกใบหน้าของเจ้า"
การศัลยกรรมสมัยใหม่อย่างน้อยยังทำให้สองข้างเท่ากันมากที่สุด แต่ทิศทางและแนวโน้มของกระดูกชุดนี้ ดูแล้วไม่เหมือนคนคนเดียวจริง ๆ
เหวินฝูตะลึงไปครู่หนึ่ง
หลินตู้เอ่ยด้วยความทอดถอนใจ "เหตุใดเจ้าถึงชอบแนวปะติดปะต่อแบบเดียวกับช่างฝีมือเล่า? ทำไมไม่ทำให้ตัวเองสมมาตรงดงามหน่อย เพราะไม่ชอบหรืออย่างไร?"
"เจ้าไม่กลัวข้า?" เหวินฝูถามขึ้น
"ตอนนี้เจ้าคุกคามกระเป๋าเงินของข้าได้ หรือคุกคามชีวิตของข้าได้เล่า?" หลินตู้กอดอก "อยากให้ข้ากลัว ไม่มีทาง"
เพื่อป้องกันไม่ให้เขาใช้วิชา เหวินฝูถึงขั้นถูกมัดข้อนิ้วมือทุกนิ้ว หลินตู้จึงไม่กลัวเขาจริง ๆ
เหวินฝูหัวเราะออกมาหนึ่งครั้ง "สิ่งที่เจ้าควรกลัวคือ กลัวสำนักแตกสลาย เพื่อนร่วมสำนักร่วงหล่นสู่ธุลี กลัวรู้ความจริงแต่กำลังไม่ถึง กลัวรู้ช้าเกินไปจนหมดหนทางแก้ไข"
หลินตู้ฟังเขาพูดจนจบอย่างเงียบสงบ "เสียดายที่สำนักของข้าวันรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน เพื่อนร่วมสำนักแต่ละคนล้วนก้าวหน้าบนเส้นทางแห่งเต๋าอย่างราบรื่น อุบายทั้งปวงถูกขจัดสิ้นก่อนจะถึงข้า เหวินฝู มีครั้งหนึ่ง สองครั้ง สามครั้ง เช่นนั้นสิ่งที่ตามมาทีหลัง ล้วนไม่น่ากลัวอีกต่อไป"