ช่างทั้งหลายพยายามสร้างบรรยากาศให้คึกคัก แต่เจอใบหน้าไร้อารมณ์ของเฟิ่งเฉาและหลินตู้เข้าให้ เขาจึงได้แต่เก็บคำพูดของตัวเองที่หล่นลงพื้นกลับขึ้นมา
"ร่างนี้ เทียบได้กับหุ่นเชิดในความหมายของพวกเจ้า ไม้หยินแช่อยู่ในพลังมารต้นกำเนิด อย่างน้อยก็ร้อยปีหรือนานกว่านั้น ร่างนี้จึงถูกพลังมารต้นกำเนิดซึมซาบทั่วทั้งร่าง และยังฝังกายแก่นมารที่ทรงพลังอย่างยิ่งไว้ อย่างน้อยก็เป็นมารร้ายระดับสูง"
"ส่วนปัญหาเรื่องโครงหน้านั้น เห็นได้ชัดว่า ร่างนี้เคยสถิตของวิญญาณสองดวง เจ้าต้องรู้ว่าไม้หยินแบบนี้ ต่างจากร่างกายมนุษย์ มันจะเปลี่ยนไปตามรูปร่างเดิมของวิญญาณที่ควบคุมมัน วิญญาณสองดวงนั้นสูสีกัน จึงกลายเป็นแบบนี้"
ช่างทั้งหลายทำท่าประกอบ "แต่เห็นได้ชัดว่า เหวินฝูเป็นฝ่ายชนะ"
หลินตู้สายตาเปล่งประกายวาบ ในตอนนั้นที่ไล่ตามระบบที่ติดตัวชุยอวี๋จวิน ศิษย์พี่รองกับนางเคยคาดเดากันว่า เหวินฝูหลังจากเข้าเขตหวงห้ามหลานจวี้ไปแล้ว จะถูกหลิวปีศาจกลืนกินหรือไม่ แต่วิญญาณไม่สลายไป กลับเข้าไปอยู่ในร่างที่กลายเป็นไม้หลิว
ศิษย์สำนักอู๋ซ่างน้อยนักที่จะไม่สู้จนถึงวินาทีสุดท้าย
มาบัดนี้ ปรากฏว่าเป็นเช่นนั้นจริง
ในตอนแรกที่สำนักอู๋ซ่างเข้าเขตหวงห้ามหลานจวี้ เหวินฝูไม่กลับออกมา ใครต่างก็คิดว่าเขาตายแล้ว ภายหลังจากการสืบสวนคนที่รั่วไหลความลับของฟู่ซื่อฟาง จึงเพิ่งพบว่าเหวินฝูไม่ได้ตาย
เฟิ่งเฉาเคยคิดว่า ในเมื่อไร้ซึ่งร่าง เหตุใดจึงไม่กลับมาหาพวกเขาเพื่อหาทางแก้ไข กลับจากไปอย่างไร้ร่องรอย แล้วลงมือกับเด็กของสำนักอู๋ซ่างเล่า?
นางก่อนหน้านี้คิดว่าเหวินฝูเพราะเจอเหตุการณ์พลิกผันซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนจิตใจเปลี่ยนไป แต่มาบัดนี้ดูแล้ว กลับไม่แน่เสมอไป
เฟิ่งเฉามองดูเหวินฝูที่ถูกผ่าออกมาแล้ว จึงถามขึ้น "ตอนนี้เขายังได้ยิน ยังพูดได้หรือไม่?"
ช่างทั้งหลายพยักหน้า "ได้"
เขายกมือขึ้นฟื้นฟูเส้นเสียงของเหวินฝู
"ทำไม?" เฟิ่งเฉาถาม "ทำไมไม่กลับมาหาพวกเราให้ช่วยเจ้า"
พลังของสำนักอู๋ซ่างเพียงพอที่จะช่วยให้เหวินฝูหลุดพ้นจากวิญญาณดวงนั้น ส่งเขาเข้าสู่การเวียนว่ายตายเกิด เพื่อเกิดใหม่ได้อย่างแน่นอน