“อาจารย์ไม่ใช่บอกหรือว่าการออกฝึกวิชา นอกจากจะเจอเขตหวงห้ามแล้ว ส่วนใหญ่ก็ต้องเสียเงินกันแทบทั้งนั้น? ทำไมพวกเราเข้าแดนปีศาจมาแล้วไม่ต้องใช้ศิลาแม้แต่ก้อนเดียว กลับได้สรรพวัตถุอันล้ำค่าไปตั้งมากมาย?” หนีจิ่นเซวียนกระโดดโลดเต้นตามหลังหลินตู้ไป
คนกลุ่มหนึ่งเดินออกจากรังที่ปีศาจใหญ่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ ๆ หลินตู้ถึงกับใจดีปิดช่องทางเข้าออกค่ายกลภายในอาณาเขตของปีศาจใหญ่ให้ด้วย
“คงเป็นเพราะพวกเราเป็นทีมมืออาชีพไงล่ะ” ม่อหลินสีหน้าเริ่มซับซ้อน เทียบกันแล้วเมื่อก่อนที่เขาออกไปท่องโลก นั่นมันชีวิตแบบไหนกันแน่!
“แล้วก็ที่ในแดนปีศาจต่อสู้กัน มันไม่ค่อยทำทรัพย์สินของคนอื่นเสียหาย”
ไม่ต้องใช้เงินชดใช้
โฮ่วชางกอดอก นึกไม่ถึงเลยว่าหลินตู้จะทำให้คนที่มาหาเรื่อง ยอมจ่ายเงินให้พวกเขาสร้างรังและวางค่ายกลได้ด้วยความเต็มใจ
ถึงแม้จะเป็นป่าดงดิบ แต่สรรพวัตถุอันล้ำค่าก็มีอยู่มากมาย ปีศาจใหญ่ก็ไม่ได้จนไร้เงินทองอะไร
เซี่ยเทียนอู๋เองก็ดีใจมาก ที่ได้ตรวจรักษาสัตว์ปีศาจไปมากมายขนาดนั้น ได้จับชีพจรไปตั้งหลายราย คงพอจะรวบรวมออกมาเป็นตำราบันทึกโรคของสัตว์ปีศาจได้แล้ว
แต่สีหน้าของหลินตู้กลับดูไม่ค่อยดีนัก
เยี่ยนชิงกำลังคิดบัญชีอยู่ “ตลอดทางที่ผ่านมา พวกเราพบมารร้ายที่มนุษย์สร้างขึ้นมาเจ็ดสิบกว่าตัว บางตัวเป็นพวกที่ถูกดัดแปลงในขั้นแรก วิญญาณบกพร่องจนไม่สามารถกลับชาติได้อีกแล้ว มีสัตว์ปีศาจสิบสามตัวมาหาเรื่องพวกเรา สัตว์ปีศาจป่วยสามสิบเจ็ดตัว รายได้สุทธิห้าแสนกว่าศิลาชั้นสูง”
“นางกำลังคิดอะไรอยู่?” โฮ่วชางสังเกตเห็นว่าหลินตู้เดินตกไปก้าวหนึ่ง “ทำไมยิ่งได้เงินเยอะ ยิ่งดูไม่มีความสุขนะ?”
“หรือเพราะข้าผลักเจ้าไปสู้? ข้านั่นแหละที่ให้เจ้าออกไปฝึกวิชา...”
“ไม่ใช่ ข้ากำลังคิดว่า ทำไมใต้ดินของพวกมันถึงไม่มีแร่เลยนะ” หลินตู้เอ่ยขึ้น
โฮ่วชาง: ... เขานี่พูดไปก็เท่านั้นแหละ