การปรากฏตัวของเฟิ่งเฉาทำให้ทุกคนคลายใจลงได้
ผู้บำเพ็ญขั้นเฉียนหยวนบริบูรณ์คนหนึ่ง ต่อกรกับผู้บำเพ็ญนอกรีตสองคนนั้น เกือบจะเรียกว่าเป็นชัยชนะที่ท่วมท้นได้เลย
ตะเกียงน้ำมันดับลง เฟิ่งเฉาและมู่เฉินซึ่งก่อนหน้านี้ยังยิ้มปลอบเด็กอยู่ ต่างคนต่างจับตัวคนหนึ่ง ฟาดเข้าที่บาดแผลจนหมดสภาพแล้วสวมกุญแจมืออย่างราบรื่น จับกุมผู้บำเพ็ญนอกรีตได้ในที่เกิดเหตุ
สำนักอู๋ซ่างไม่เพียงแต่กดข่มอีกฝ่ายในเชิงกำลังเท่านั้น แต่ยังโจมตีในเชิงศีลธรรมอย่างดุเดือดอีกด้วย
"ผู้บำเพ็ญนอกรีตสองคน อาศัยบำเพ็ญและสิ่งชั่วร้ายที่รองรับวิญญาณที่ตายอย่าง injust หลายหมื่นดวง มาสกัดกั้นเด็กกลุ่มหนึ่งหรือ? พวกเจ้าเป็นผู้บำเพ็ญนอกรีตที่รังแกแต่อ่อนแอ ไร้ซึ่งมโนธรรม กล้าทำเช่นนี้หรือ? ดูถูกผู้บำเพ็ญวิถีอันชอบธรรมแห่งแคว้นกลางของเราหรือไร?"
หนีจิ่นเซวียนมุดออกจากกระดองเต่าตะโกนฟ้องเสียงดัง "ท่านอาจารย์อาผู้อาวุโส! ไม่ใช่สองคน เป็นยี่สิบคน!"
หยวนเย่เสริมต่อทันควัน "แถมยังพกแผ่นค่ายกลสิบแปดอรหันต์และเขตอาคมที่แปลกประหลาดอีกอันหนึ่ง อยากจะขังพวกเราไว้ในเขตอาคมอย่างลับๆ แล้วฆ่าทิ้ง! ถ้าไม่ใช่เพราะอาจารย์อาน้อยทำลายเขตอาคมออกมา พวกเราตายไปแล้วก็ไม่รู้ตัว!"
เฟิ่งเฉามองไปที่หลินตู้ แวบหนึ่งเกือบจำผิด "เส้นผมของเจ้า..."
หลินตู้ขยิบตาแล้วเอามือยัดกระต่ายที่อยากออกมาดูความวุ่นวายกลับเข้าไปในเขตหวงห้ามหานเยว่ "อ๊า~ ข้าอ่อนแอเหลือเกิน~ คงเป็นเพราะตอนที่ทำลายค่ายกลเมื่อครู่นี้ได้รับบาดเจ็บ เลยทำให้ผมขาว"
มู่เฉินมองศิษย์น้องเล็กอย่างเหลือเชื่อ นี่มันพูดโกหกต่อหน้าต่อตาจริงๆ
เขาจำได้ว่า ตอนที่เขากลับมาใหม่ๆ ศิษย์น้องเล็กก็หัวขาวแล้วไม่ใช่หรือ?
มู่เฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยปากทัก
ท้องฟ้าที่มืดมิดซึ่งเดิมมีลมหอนโหยหวน ค่อยๆ มีพระอาทิตย์สีแดงลอยพ้นเส้นขอบฟ้าขึ้นมา ราวกับต่อสู้กับราตรีอันมืดมิดมาอย่างยาวนาน ในที่สุดก็หลุดพ้นจากความเละเทะได้ เมื่อทะลุเส้นแบ่งนั้นได้แล้ว หลังจากนั้นห้วงเหวลึกอันมืดมิดก็ไม่อาจกักขังแสงสว่างไว้ได้อีก