จวีเยวียนเพิ่งจะปราบมารร้ายในหมู่บ้านทั้งหมดจนเรียบร้อย ตรวจสอบให้แน่ใจว่าเก็บตกครบทุกตัวไม่มีเหลือรอด ตอนนี้ได้ยินเสียงดังจึงเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า ก็เห็นภาพนั้นพอดี
“นี่เด็กบ้านใครกันนะ?”
ม่อหลินและหนีจิ่นเซวียนหันกลับมา “ท่านอาจารย์ นี่คือ...”
เด็กหนุ่มได้ยินคำเรียกของทั้งสอง ก็ทรุดตัวลงคุกเข่าทันที “ขอรับท่านอาจารย์รับข้าเป็นศิษย์เถิด ต่อให้เป็นวัวเป็นควาย รับข้าไว้เป็นคนรับใช้ก็ยังดี ขอเพียงได้สอนวิชาการบำเพ็ญให้ข้า ให้ข้าได้สังหารมารร้าย แก้แค้นให้มารดาและชาวบ้านในหมู่บ้าน ไม่ว่าอะไรข้าก็ยอมทั้งนั้น”
ยังไม่ทันที่จวีเยวียนจะตอบสนอง เด็กคนนั้นก็ก้มลงกราบ ๆ ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า บนพื้นเศษเครื่องปั้นดินเผาแตกและดินโคลน คิ้วถูกบาดเปื้อนเลือด เลือดไหลอาบขมับ ใบหน้าที่ซีดเซียวเพราะความหวาดกลัวกลับฉายแววประหลาดงดงามจนน่าหลงใหล ชวนให้คนมองแล้วรู้สึกสะเทือนใจ
ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องเกิดความเวทนา
แต่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือสามคนเหล็กทึบจากสำนักอู๋ซ่างสายตรง
ทั้งสามคนตะลึงกับภาพการกราบขอเป็นศิษย์ครั้งนี้
หนีจิ่นเซวียนสะกิดศิษย์พี่ใหญ่ “ศิษย์พี่ ช่วยบอกให้เขาลุกขึ้นก่อนเถอะ ข้ายังเป็นเด็ก รับศิษย์ไม่ได้หรอก”
ม่อหลินกำลังหยิบกระจกส่องวิญญาณออกมา มารร้ายไวต่อกลิ่นมนุษย์เป็นอย่างยิ่ง เด็กคนนี้เป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวของหมู่บ้าน จะเป็นคน เป็นมาร หรือเป็นทารกมาร ยังพูดไม่ได้ “ข้าก็แค่ขั้นฮุยหยางระยะแรก ข้าก็ไม่ได้”
อีกอย่างตอนนี้เขาก็ยังไม่มีแผนจะรับศิษย์ เขตหวงห้ามที่ไปมายังน้อยเกินไป เลี้ยงไม่ไหว
ส่วนจวีเยวียนใช้พลังวิญญาณพยุงเด็กหนุ่มให้ลุกขึ้น “ไม่ต้องกรุณแล้ว เจ้าชื่ออะไร เป็นคนในหมู่บ้านนี้หรือ อายุเท่าไร บิดามารดาชื่ออะไร ครอบครัวเดิมมีกันกี่คน ก่อนหน้านี้ครอบครัวทำอาชีพอะไร?”